۱۳۸۹ مرداد ۱۷, یکشنبه

با خود گفتم :از ميان همه يقين ها ، يقين تر شك است » برشت !

« من با بسياري گفتگو كرده ام ،وعقايد بسياري رابدقت گوش داده ام واز بسياري درباره خيلي از آن عقايد شنيده ام كه :اين عقيده ،يقين محض است ! ولي بهنگام باز گشت ،جز آنچه گفته بودند ،مي گفتند ودرباره عقيده تازه نيز مي گفتند اين يقين محض است ! با خود گفتم :از ميان همه يقين ها ، يقين تر شك است » برشت !

آنچه انگيزه نوشته گرديد وباياري گرفتن از گفته هاي پر مغز « برشت » ،آغازيدن نمودم ،خواندن مقاله اي در روزنامه « ايران آزاد »، آذر ماه 1360 ، نوامبر 1981 ، شماره 110، تحت عنوان «حكومت وحشت خميني وحكومت وحشت لنين »، به قلم «ع _ شاكري »بود . گفتني است چنانچه اينگونه نوشته ها در ارگا ني ديگر وبه نام ديگر ي نوشته ميشد ، هرگز بفكرم خطور نميكرد كه در مقام پاسخ گوئي برآيم . آنچه بيش از همه ضرورت نوشتن اين نوشته گرديد :الف ؛عنوان روزنامه واينكه ارگان سازماني است بنام «جبهه ملي »كه عناصر وابسته اش خودرا «مصدقي »مينامند وهمه جا ذكر مي كنند «راه ما راه مصدق »است .

ب _صاحب قلم از كساني است كه سالهاي "سال است در جنبش دانشجوئي وغير دانشجوئي ايرانيان خارج از كشور ،خود نشان داده وهمه اورا بعنوان «مصدقي »و«جبهه اي » مي شناسند .اونه فقط از اين راه كه بلحاظ خصوصيات شخص اش نيز در بين كساني از اعتباري برخوردار است وهمه اينها كه بر شمرده شد ،شكل قضيه را بيشترو پيچيده تر ميكند ،تاجائيكه هستند انسانهائي صادق مصدقي وغير مصدقي آگاه وآشنا به جنبش رهائي بخش جهاني كه با خواندن اين مقاله از سوي اين نويسنده ،كه اگر در بست آنچه را او نوشته باورنكند ولي زمينه انحراف ذهني آنها را فراهم مي آورد .حل قبل از بنمايش گذاردن « مقاله » ، مكث كردن روي موردهاي « الف و ب » ضروري است !

1 _ اگر كس وكساني ارگاني ونام سازماني انرا بخود تعلق دادوادامه دهندگان راهي دانستند ، بيان آن نيست كه بدرستي اين عمل صورت گرفته است . لذا بنا بر اين مورد ، كساني كه فعلا فعاليت سياسي خودرا زير پوشش سازمانهاي « جبهه ملي »وبا پراكنده كردن ارگانهائي كه از نظر تاريخي ،نامشان ،زنده ياد ، مبارزات ثمر بخش دورانطلائي قبل از 28مردادورهبر توان مند ش « مصدق »ميشود ،هرگز بيان آن نيست كه اين ارگانها ونام سازماني كه به خودرا مي چسبانند ،بدرستي صورت گرفته وآنها در واقع در زمره «مصدقي »ها قرار دارند . در اينمورد در مقاله 28 شهريور ، بهمين قلم تا آنجا كه حوصله آن نوشته اجازه ميداد ،آمده است ولي ضروي است باز گفته شود : «نه هر كه سر نتراشد قلندر ي داند » _ نه هر كه خودرا مصدقي خواند ونام ارگاني را تصاحب كرد ،در واقع آن شد كه خودرا خوانده است ،كه انديشه آدمي را از زندگي روز مره اش ميتوان شناخت وانسانها خودرا در عمل نشان ميهند كه چطور مي انديشند .همين جا ياد آور شوم كه : همه آنهائي كه در اين سازمان ها با عنوان «جبهه ملي » ويا در همكاري با ارگان «ايران آزاد »فعاليت مي كنند ،در زمره كسان ياد شده بالا كه « نا مصدقي »اند وبغلط خودرا «مصدقي » مينامند ،نخواهد بود ،كه هستند بسياري از «مصدقي » هاي راستين كه بالاجبار براي ادامه راه ورسم مصدق ،با ارگان ها وسازمانها ي ياد شده بالا همكاري مي كنند وعدم وجود وجود محلي براي ادامه مبارزات سياسي خويش در جهت رهائي جامعه ، اجبارا در آنجا گرد آمده اند و افسوس !

2 _ هستند بسيار عوامل روانيواجتماعي كه در زندگي سياسي آدمي تاثير ميگذارد وانسان را در مسيري قرار ميدهد كه حاصل اين تاثير گذاري ،به از دست دادن تعادل وناپداري نظريات گذشته آنها منجر مي گردد ،البته نه بسوي كمال ،كه در جهت انحراف وتابدانجا كشيده مي شود كه :« طاعت از دست نيايد گنهي بايد كرد »و ع شاكري از اين «زمره »است ! اينگونه كسان كه يا بعلل دوران طولاني زيست در غربت واينكه نزديك به نيمي از زندگي شان را دور از وطن گذرانده اند وبهر حال تصوراتي داشته اندو در ذهن با مسائلي مشغول بوده اند كه سرانجام همه آنها در هم ريخته شده وشكست از اين سو واخوردگي هائي حاصل شده است ويااينكه درست يانادرست ،عقب ماندگي از رقباي پيشين كه در بازار سياست بازي براي آنها بوجود آمده ، حال اين عقب ماندگي ناشي از تنبلي وعدم تحرك ويا بي بهره بودن از كاراكتر سياست بازي وحيله گري هاي رقبا ويا...، كه بهر حال دست وپاي آنها به كار غلط بسته شده ودر مانده از بكار بردن نصيحت ابو العلا كه گويد :«اگر از انجام كار نيك ناتوان هستي پس از ترك كار بد ناتوان مباش » !

اينگونه كسان اگر بخود ميكردند مهم نبود ،كه بخاطر موقعيتشان چنانچه در بالا گذشت ،سبب انحراف بسياري خواهند شد ونام سازمان وارگاني رانيز ،كه در آن قلم مي زنند وجاي گرفته اند را ،مورد حمله وناسزاي دشمن قرار ميدهند .دشمن در كمين نشسته با چسباندن اينان به اين «بزرك »و«محبوب »ويا اين «عزيز » م «الهام بخش » آسيب ميرساند وازاين سنگر به دست آورده،چه بسا تيري زهر آگين به قلب آن «عزيز »و«محبوب »رها كند . خلاصه را گويم :حاصل ندانم كاري اين «واخوردگان »چيزي نخواهد بود ،جز فراهم آوردن موقعيت براي دشمنان كينه توز ميهن وانسانيت وهزار «درد ».حال بنا بر شماره هاي ا _و2 _ نه هركس خودرا چيزي خواند ودر سازماني جاي گرفت وارگاني را نيز تصاحب كرد ودر آن قلم زد ، ميتوان بنا بر آنچه صورت گرفته ، اصولي ودرست ناميد وپذيرفت ،ونه از هر فردي بدون تعمق پذيرفت وباور داشت آنچه را كه ميگويد ويا مينويسد ،‌بلكه بنا بر گفته «برشت »، از همه «يقين ها ، يقين تر از همه، شك است » ! مخصوصا از اين گونه كسان كه نظرياتشان چون تپه هاي مناطق شني كوير ، با بادهاي كويري پيوسته در حال جا بجا شدن ونا پايداري است و گاه متضاد آنچه را گويند وبه آن روي مي آورند ،كه در گذشته هاي نه چندان دور ،بلكه بسيار نزديك باورداشتند !اگر چه اينگونه كسان وجودشان در بسياري از محافل ونشستها ،با اخلاقياتشان جز در رابطه سياسي ومبارزاتي بتواند سرگرمي وگيرائي عده اي را فراهم آورد ،بايسته است ،خواندن ويا شنيدن نظريه اي از سوي اين كسان را مورد «شك » قرار داد واز غلطيدن بدام پذيريش نظريات بي سر وته آنها خودداري نمود.. خود اين كسان نيز توجه داشته باشند گفته زنيال خليل را كه : «خيانت_ هزاران راه كج دارد_ ولي ،صداقت را_تنها يك راه است » !

با دلي پر درد بايد گفته شود كه زشتكاري هاي اين نويسنده بنا برموقعيتي كه داشته ودارد ،درزمينه هائي كه همه اش منجر به از بين بردن حيثيت «جبهه ملي »وارگان آن وعمليات وبرخورد هايش در واقع توهين شده به عزيز هميشه در دل جاي گرفته ايكه «مصدق اش »نامند ،مرا برآن داشت كه سر انجام يكبار براي هميشه به او برخوردي ، اگرچه سخت ، ولي انتقادي كنم . چون چنانچه گذشت ،كارهاي بي رويه اش ، نه بخود او ،كه به «مصدق »ضربه مي زند ،اگرچه او زبان مصدق نيست ،ولي هستند بسياري كه اورا در زمره «مصدقي » ها شناخته اند و«افسوس » !

نوشته اش بررسي شود « ...بولشويكها كه روز بروز انفراد خودرا بيشتر احسا س ميكرده دچار بيم ووحشت شده بودند در اين زمان به آخرين حربه اي كه از مدتي پيش در فكر آن بودند يعني براه انداختن حكومت وحشت دست زدند .روز دوم سپتامبر 1918 فرمان «وحشت رسمي »از طرف «كميته اجرائي مركزي شورا ها »طي اعلاميه اي صادر گرديد .در طول اين دوران كه نوزده ماه ونيم دوام داشت يعني تا پانزدهم ژانويه 1918اعدامهاي دستجمعي مخالفان از هر قشر وطبقه وبويژه در ميان دهقاناني كه از تحويل غله سر بازميزدند بيدادميكرد وهر مخالفي را بآساني حتي بدون آنكه به زنداني متقل سازند ميتوانستند در محله اش پاي ديوار گذاشته تيرباران كنند .بهترين شعار اين دوره طولاني «وحشت » شعار «پاي ديوار »بود .برطبق ارقام ومحاسبات دقيقي كه از طرف محققين ومورخين بيطرف (1)بعمل آمده تعدادكسانيكه فقط از اين طريق دردوران وحشت اعدام شدند متجاوز از 2،400ميليون نفر است كه حد اقل 1،400ميلون نفر آنان از كارگران ودهقانان ومردم عادي وفقط حد اكثر يك ميليون آنها ميتوانسته اند از طبقات مرفه قبل از انقلاب باشند (2)بدين ترتيب تعدادمتوسط ساليانه معدومين5 ، 1ميليون بوده ،كه 850هزار نفر از آنان از طبقات زحمتكش بوده اند . ممكن است اين ارقام در مقايسه با تعدادكشته شدگان حكومت استالين كه بيش از سي ميليون نفر بالغ مي گردد«ناچيز »بنظر برسد . اما بايد دانست كه دوره اين حكومت بيش از 25 سال بوده ودوسوم قربانيان يعني 20 ميليون مربوط به دوران هاي اشتراكي كردن كشاورزي وتصفيه هاي بزرك (3)ميشود طول اين دودوره بررويهم ده سال بودهو10 ميليون باقيمانده طي پانزده سال ديگر حگومت استالين معدوم شده اند .بدين ترتيب در سالهاي غير «بحراني »حكومت استالين ميانگين ساليانه ي معدومين در حدود 700هزار نفر بوده است . مي بينيم كه اين تعداد از ميانگين اعدام هاي دوره «وحشت »لنين يعني 5 ،1 ميليون نفر ك تر (اينجا ميان كلمه ريخته شده )يعني كمتر از نيمه آن است .اين تعداد همچنين از ميانگين 850هزار نفر ساليانه از زحمتكشان معدوم در دورران «وحشت »لنين نيز كمتر است ...» « درست كردا باش ، تا راستگو باشي » مصطفي شعاعيان

اين جان باخته ، با بيان اين جمله در پاسخ به نوشته افترا آميز «شورش نه ،قدمهاي سنجيده در راه انقلاب »،بدرستي ميرساند كه آدمي باكردار درست ميتواتدبا مسائل برخوردي درست داشته باشد .چنانچه كسي در پي آن باشد كه مسائل را نه ،براي سركوب حريف »،كه براي رمشن كردن مسائل گنگ وپيچيده بررسي كند ودرجهت تحليل نظرياتي براي رهائي آدمي و...آغاز بكار كند _هرگز در پي آن نخواهد شد كه ارقامي نادرست وكذب را بياري گيرد تاچيزي غلط را ثابت كند . چنانچه آدمي درست كردار بود ،راستگو ئي را نيز انديشه خود ميسازد وبدون «بغض وكينه »،كه خطرناكترين صفت است ،مخصوصا در مورد مسائل سياسي واجتماعي ،به تحليل وبيان مسائل مورد نظرش روي مي آورد واگر در حين بررسي خطا ولغزشي را نيز مرتكب شد ،اين خطا ولغزش بخشيدني خواهد بود . ولي چنانچه كسي بانيت زشت «سركوب »حريف ،حال بهر وسيله اي ونپرداختن به راهي كه روشني بخش ناروشني ها باشد ،روي آورد واز اين راه در پي چيزهائي «بي چيز »و«بي ارزش »برآمد ،همراه با عواملي كه در زندگي فرد تاثير ميگذارد ،ودر بالا ذكر ش رفت ،نويسنده رابه راهي بس غلط ميكشاند ،كه نجات او براه راست ،اگر كه غير ممكن نشود ،مشكل خواهد شد.. فردي كه با كرداري نادرست به كاري پرداخت ،اجبارا به دروغ متو سل ميشود ،اگر چه با كلمات زيبا ودهن پر كن وسر هم كردن آماري ، سر انجام اين راهها ،به خطا طي خواهد شد . در اين رهگذر نه فقط خودرا عريان مي كند ومورد تماشاي مردم قرار ميدهد ،به كسان ديگر وراههاي ديگر نيز ضربه وارد ميسازد . «زشت باد » !

(1 )نويسنده ضمن بررسي به جنايات «رژيم خميني »ومقايسه آن با رژيم «لنين » ،به اينجا ميرسد كه «...برطبق ارقام ومحاسبات دقيقيكه از طرف محققين ومورخين بيطرف بعمل آمده ...»،آماري ارائه ميدهد كه پرسيدني است از كجا ميبايست دانسته شود صحت ارقام ومحاسبات «دقيقي »كه او ميپندارد وصحت وبيطرفي آن محققين ومورخين را ،اگر چه در هيچ كجا ، نه از منبع آمارونه آن محققين ومورخين براي خواننده نامي نميبرد ،جز در آخر نوشته كه خواننده را به نوشته jacaque_Bayanc ژاك بناك _پاريس 1975 بفرانسه ص ص 36 تا44 زير عنوان «وحشت تحت حكومت لنين »مراجعه ميدهد . آيا خواننده فارسي زبان ،ميبا يدفقط بصرف ادعاي نويسنده صحت ارقام ومحاسبات دقيقي و...بيطرف بودن (آن )محققين ومورخين را باور كند واگر هم زبان فرانسه دانست ،با مراجعه به صفحات 36 تا44 ،در درج مطالبي كه توسط نويسنده شده ،برايش قانع كننده وپذيرفتني باشد !؟

(2 )_نوشته شده كه «...متجاوز از 400 ،2 ميليون نفر كه حداقل 400 ،1ميليون نفر آنان كارگر ان ودهقانان ومردم عادي وفقط حد اكثر يك ميليون آنها ميتوانسته اند از طبقات مرفه قبل از انقلاب باشند ».پرسيدني است با آوردن يك رقم 400 ،2 ميليون ،چگونه وبرپايه ومبنائي نتيجه گيري مي شود كه «حد اقل 400 ، 1 ميليون نفر آنان از كار گران ودهقانان ومردم عادي بوده اند وفقط حد اكثر يك ميليون ...»،واين جمع وتفريق ونتيجه گيري چگونه انجام داده شده وبدست آمده است !؟ سپس «...بدين ترتيب تعداد متوسط ساليانه معدومين 5 ،1 ميليون بوده ، كه 850 هزار نفر از آنان از طبقات زحمتكش بوده اند ...» باز كجا وبر چه پايه ومبنائي ، به اين نتيجه رسيده وگزارش داده ميشود كه «...تعداد متوسطساليانه معدومين 5 ،1 ميليون بوده كه 850هزار نفر از آنان از طبقات زحمتكش بوده اند » !؟ ولذا بنا بر اين آمار «خدشه »ناپذير !!، مي بايست در دوران «لنين »كه بيش از 5 سال بوده ،حد اقل 5 ،7 ميليون انسان كشته شده باشد ، كه رقمي كمتر از 5 ،4 ميليون از آنان از كارگران ودهقانان ورقمي بيشتر از 5 ،2 ميليون نفر از عناصر مرفه دوران قبل از انقلاب ،بنا بر روند محاسبا تي نويسنده ، بدست آيد !؟

(3) _ « ...ممكن است اين ارقام در مقايسه با تعدادكشته شدگان حكومت استالين كه بيش از سي ميليون نفر بالغ ميگردد«ناچيز »بنظر رسد ...» . باز پرسي است ؛چطور خواننده بپذيرد اين ارقام «وحشت انگيز »راكه نه فقط «وحشت انگيز »براي كشتار بوسيله استالين ،كه« وحشت انگيز » تر از ناباوري اين ارقام «قيراتي »كه نويسنده سعي دارد بخورد خواننده دهد واو نيز بپذيرد والبته بدون فكر كردن ، چون ايشان نوشته اند وخواسته اند ثابت كنند كه «لنين » بمراتب خونخوار تر وسر كوبگر تر از «استالين »نيز بوده است !

«راهي بزن كه آهي برساز آن توان زد شعري بخوان كه با آن رطل گران توان زد ...»!

خواننده اين نوشته ونويسنده «مقاله »ايكه به انتقاد گرفته شده ،بايد بدانند كه در اينجا بيچ وجه قصد دفاع ويا تبرئه اعمال «لنين » ويا «استالين »نيست وبيان آن نخاهد بود كه در دوران «لنين »سركوبگري انجام نگرفته و«لنين »به بيراهه كشيده نشده ويا «استالين »بخونريزي روي نياورده وحركتها ي مردم زحمتكش روسيه راسركوب نكرده است . آنچه آمد بيان رد ان نيست كه رژيم «خميني »مورد تائيد رژيمي است ،كه خود علاوه براينكه با خشونت وسركوب بركشور پهناور باصطلاح « شوراها » حكومت مي كند ،بلكه به افغانستان تجاوز آشكار كرده واروپا ي شرقي را هم سالها ست زير مهميز ديكتاتوري قرارداده است وامروز نيز لهستان را اين چنين با قدرت سر كوب گر ارتش ، مورد حمله قرار داده است .پرواضح است كه رژيم شوروي با تجاوزات اشكارش نه تنها اروپاي شرقي وانسانهاي آن مناطق را زير ستم قرار داده ،بل كشورهمسايه ما افغانستان را نيز با اشغل نظامي خود ،هر آن مورد حملات وحشيانه خويش قرار ميدهد واز اين رهگذر بسياري از انسانهاي اين سرزمين بخاك وخون كشيده ميشوند . پرواضح است كه كشور باصطلاح «شوراها »هميشه بخاطر منافع يغماگرانه اش از ساليان دور ،سد راهحركتهاي رهائي بخش ملي جامعه ما گرديده وحال نيز وقيحانه وبي شرمانه در ياري رساندن به «جمهوري اسلامي »،كوشش فعال دارد ورژيم ضحاك زمان خميني را ببهترين وجهي حمايت مي كند ونوكران سياسي داخليش ، «حزب توده »همراه با گروه «فدائيان اكثريت »،در تحقق بخشيدن به خواست تاريخي ارباب خويش ، «روسيه تزاري » ديروز و«شوروي » امروز ،مبني بر دستيابي به آبهاي گرم وعملي كردن وصيت «پطر كبير »كوشش مستمر دارند وآگاهانه مير غضب خميني ،«خلخالي »را هم ، «ارباب »دعوت مي كند وبا استقبال فراوان از او ،پذيرائي مينمايد وهم « نوكر »،اورا نامزد وكانديداي خو ،براي رياست جمهوري ، ميخواند ! لذا اينگونه مسائل روشن وآشكار است ونياز به بحث نيز نخواهد بود .اما براي اثبات اين «درستي »از «نادرستي »ها استفاده كردن و...،راه ورسم همه كس ميتواند باشد ،جز راه ورسم «مصدق »و«مصدقي » ها ،كه مصدق ومصدقي از راه وراستين حقيقت ره پميد وبمسائل برخورد كند وهيچ احتياجي ندارد كه به آمار غلط روي آورد براي اثبات مسائل غلط ،كه ادامه اين راه نه در جهت «راه مصدق » است ،كه در جهت در غلطيدن به گند زار هاي راههاي ضد «مصدقي »و «مباد» !

لنين گويد : « روي كاغذ همه چيز را مي توان نوشت ». واو بدرستي گفته است ، نه اين رو كه لنين گفته _پس درست گفته شده ،ونقل قول مي كنم ،بل از آن رو ،كه چون درست گفته است _بصورت نقل قول آورده ميشود _ اگر چه «لنين »ويا هركس ديگري گفته باشد . البته از لنين آسان نميتوان گذشت وبه اونابخردانه چون «نويسنده»، نتوان برخورد كرد ،گرچه به او فراوان انتقاد هائي وارد است .وباز هرگز نتوان «لنين » و«استالين » را باهم مقايسه كرد كه بحق استالين ،در زمره يكي از خونخوارترين ديكتاتور هاي تاريخ بشري است . ولي لنين را در حد او آوردن ويا از او خونخوار تر دانستن ،فقط ميتواند بيان بي خردي محض باشد (حداقل )وبس ،اگر چه ،پديده «لنينيسم » در بستر زمان شكل گرفت وبه «استالينيسم »دگر ديسي پيدا كرد ه است ! بايست دانست ،كه هركس مقام تاريخي خودرا دارد وبرايش همان جايگاهي لازم است كه تاريخ تعين كرده است وبا مراجعه بتاريخ با اعصاب آرام ودرست پژوهشي ميتوان آنرا باز يافت ونه براي «لنين » ،كه براي همه كساني كه در تاريخ ملتها نقشي اساسي وتعين كننده بعهده داشته اند ووجودشان سود وزياني در سطوح كشوري ويا جهاني ازخود نشان داده است وهم سنجي ميان اين وآن شخصيت سود وزيان رسان نيز ،مي بايست با وسواس وواحساس مسئوليت انجام گيرد . حال با استناد به گفته لنين كه «روي كاغذ همه چيز را ميتوان نوشت »،پرسيدني است ،صرف نوشتن ،آيا درستي ونادرستي قضيه اي راثابت مي كند !؟يا آدمي مي بايست با آوردن «اسناد »دقيق وقانع كننده به كنه مطلبي پي برد وكژي را از ناكژي رمشن سازد ، تاخواننده نيز در جرياني درست وقانع كننده قرار گيرد !؟

اگر انگيزه نوشتن ناشي از كمبود ها ست يا از «واخوردگي »سرچشمه ميگيرد ،لذا اعضا وابسته به «جبهه ملي »وظيفه دارند از درج اينگونه «مقاله »ها كه بهر حال حيثيت راه ورسمي را مورد آسيب قرار ميدهد ،جلوگيري كنند واجازه ندهند كساني حتي شخص مذكور از موقعيتش سؤاستفاده كند وچنين مطالبي را در ارگاني كه بهر حال در جهت راه ورسمي پيوند خورده ودر بين مردم چنين معرفي شده ، درج گردد. جلوگيري از درج اينگونه نوشته ها، نه از آن جهت كه قلمي شكسته شود ويا عدم توجه به حق دموكراتيك فرد ويا جمعي تلقي شود ،بلكه بوارونه براي توجه داشتن به حق دموكراتيك عناصر متشكل در «جبهه »ميباشد . لزوم برقراري زندگي «جبهه اي »وجلوگيري از تشنج هائي كه با چنين نوشته هائي ميتواند به «بدنه جبهه »آسيب رساند وپاشيدگي با خود آورد ،ضرورت آنرا مي طلبد كه از درج چنين نوشته هائي خودداري شود .نويسنده ميتواند جداگانه با امكاناتي كه دارد ،چنين مقاله هائي را نوشته وپراكنده سازد تامسئوليت آن مستقيم متوجه اوباشد وكسي نتواند به شانه «جبهه ملي »گذارد !

«جبهه ملي » از ديدگاه مصدق ، «جبهه ملي مركز تجمع عناصر وگروهائي است كه هدفي جز استقلال كشور ندارند »، وباچنين ديدگاهي ، در دوراني كه مصدق حيات داشت ،همه گروهها وعناصر باتفكرات مختلف بدور شعار «استقلال در «جبهه ملي » گرد آمده بودند وسعي برآن بود كه بنا بر اين ديدگاه ياد شده «جبهه ملي »راگسترش بخشند تا بيانگر خواسته هاي اساسي جامعه گردد، تابا در برگرفتن همه نيروهاي ملي مردمي فخواست تاريخي ملت ايران مبني بر «استقلال »وآزادي »تحقق پذيرد . آشكاراست كه تمام اركانهاي «جبهه »وبخصوص كميته «دانشكاه »كه مصدق هميشه به اين سنگر ،چشم دوخته بود ،همه گروههارا دربر داشت ،منجمله كساني كه يا در رابطه گروهي ويا جدا از گروهي ، تمايلات «لنينيستي » داشتند .

«كميته دانسكاه »وديگر اركان «جبهه ملي »، عليرغم گوناگوني نظريات ، كه منطقي ترين شيوه دموكراسي است ، چون تني واحد در جهت تحقق بخشيدن بخواست ملت ايران ، مبني بر «استقلال » و«آزادي »، ارگاني بنام «پيام دانشجو »را منتشر ميساخت .هرگز اين ارگان برآن نبود كه چيزي را درج كند كه سبب تشنج وپاشيدگي «جبهه »گردد .در آن دوران بودند كساني كه سعي داشتند «جبهه ملي » را از اين حالت «گوناگوني »نظرات مختلف به سازماني كه بيانگر نظريه اي واحد بود ،تبديل كنند ،كه «مصدق »،اين خرد هميشه بيدار ، آنها را از ما بهتران ناميد ،وبا هشدار باش ،از انحرافي كه در شرف انجام بود ، جلوگيري نمود . حال با بررسي كوتاه تاريخي به زندگي «جبهه ملي ايران » ،خواهيد ديد كه چسان همين« ازما بهتران »كه در گذشته جبهه ملي خارج را با استدلال بر اينكه «شرايط خارج ايران فرق مي كند » ،واينگونه حرفهاي بظا هر درست ، در جهت استفاده نادرست بكار گرفتند وتوانستند «جبهه » را به سازماني با نظريه اي واحد بدل سازند .خط مسلط بر انرا نيز همين كسان كه «مقاله »مورد انتقاد قرار گرفته را نوشته ،بر عهده داشتند و«نظريه »اي غالب بود وشد ، كه امروز اين چنين بي محابا وانحرافي به« آن »تاخته ميشود . باز گفتني است ، كساني زمينه پاشيدگي «جبهه ملي ايران »را پس از قيام شكوهمند 22بهمن فراهم ساختند ،كه در سالهائي كه «پيام دانشجو »منتشر ميشد ودوراني كه ذكر آن گذشت ، باخط انحرافي ،كه مصدق آنها را «از ما بهتران »ناميد ، همدلي وهم نفسي كامل داشتند كه تني چند از اينان به خارج از كشور آمدند وبا كساني چون صاحب « مقاله » وبا طرح «شرايط خارج با ايران فرق مي كند »،هم پاوهم نفس ، جبهه ملي ايران در خارج را ،چنانچه گذشت ،به انحصار طلبي وتسلط بخشيدن به خط فكري واحد كشاندند . براي آموختن بيشتر از جريانات تاريخي ،كساني هم در اينجا وآنجا ، بدور هم جمع ميشوند وبا پراكنده كردن نوشته هائي با نشانها ئي از «جبهه ملي » ( كه ذهن خواننده را مشوش كرده وهمه كس را به اين سئوال مشغول داشته كه« مگرچند جبهه ملي » وجود دارد !؟ )و...،‌همه آنها از كساني هستند كه «مصدق» آنها را «از ما بهتران » ناميد ودر آن جريانات انحرافي از «مابهتران »شركت فعال داشتند !

حال باآنچه بطور كوتاه ومختصر گذشت ؛ميبايست بنابر ديدگاه مصدق توجه شود كه «جبهه ملي »فقط يك «جبهه ملي »بود با ديگاهي وشن وقاطع «ركز تجمع همه عناصر وگروههائي كه هدفي جز استقلال كشور نداشته باشند ،كه چند دوره تاريخي مشخصي را پشت سر گذاشت با سازمانها ي مختلف وابسته به آن ،در داخل وخارج كشور . ارگانهاي «جبهه ملي ايران »نيز بنا بر ديدگاه «مصدف »شكل وحالت « جبهه اي نخودراهمراه داشت واز انتشار مقاله هاي «تشنج انگيز »وانحرافي خوداري ميشد وهرگز نيز هرچند نفري صلاحيت واجازه اينرا بخود نميدادند كه براي « خالي كردن » خود ،بنام جبهه ملي ، نوشته هائي منتشر كنند وبغلط بدفاع از اين وآن بپردازند وبدتر ورسواتر اينكه خودرا «اعضا شوراي مركزي جبهه ملي » داخل ،ويا حتي خارج معرفي كنند ،بدون اينكه كسي نيست ازاين «حضرات هزار رو »بپرسد ، كدام شورا !؟وچه كسي ودر كجا به اين شورا راي داده است تااين «حضرات » انتخاب شوند .!؟

برمن وظيفه شده با با انكي رسا فرياد برآرم كه : نزديك به 23سال است كه «جبهه اي » بوده وزندگي جبهه اي داشته ودارم ولذا با تصوري كه از «جبهه » بنا بر ديدگاه مصدق دارم ،نه اين شورا هاي داخل وخارج را ميتوان «شوراهاي جبهه ملي »دانست (چه مركزي !وچه كناري )،ونه اين نوشته هاي رنگترنگرا،كه بوسيله عناصر «واخورده »و«پر مدعا »نوشته ميشود ،ميتواند با «راه ورسم »جبهه ومصدق خوانائي داشته باشد . اينها اگر كه آگاهانه در پي ضربه زدن به «راه مصدق »نباشند ،ناآگاهانه نقشي شوم وآسيب رساني را دنبال كرده اند ، كه اگر دشمن از عهده اش برنيامد فاينها در پي انجام آن برآمده اند .وباز برخود وظيفه ميدانم كه فرياد بر آرم كه : دفن اين «جبهه ها _شوراها _نوشته ها _ودفاعيات » قلابي با استفاده از نام «جبهه ملي ايران »وبد تر ازآن ، ارتباط دادن خود به يگانهراه راستين «راه مصدق » ، كه خواستي است تاريخي مبني بر «استقلال »و «آزادي »ملت ايران ؛هزار بار بهتر است ، از بودن آنها و«هركز مباد» چنين لجن زار هائي ،كه «مباد » !

هر كس خواست نفي كند ،بايد استدلال هم بكند » اراني

نويسنده بدون اينكه از «روزالوكزامبورك » _كمونيستهاي چپ آلمان _هلند » كه ( لنين )هلنديها را تريبو نيستها ميخواند ، نقل قولي ويا سندي بياورد ،تابرپايه آن استدلال كند «وحشت رسمي »دوران لنين را ، فقط مينويسد : «...صداها ي اعتراض چون روزا لوكزامبرك كه در هما ن ابتداي اختناق در شوروي برخاست ،يا انتقادات بعضي از انقلا بيون كه جان سالم بدر برده موفق به مهاجرت شدند ونيز افشاگريهاي كمونيستها ي چپ آلمان وهلند موسوم به «كمونيستهاي شورائي »بسيارزود به خاموشي گرائيد ...» !

پرسيدني است ؛ كه خواننده مي بايست بصرف نوشته نويسنده ، برايش قانع كننده باشد ، كه اين اعتراضات توسط اين گروهها وچهره ا نقلابي چون لوزالوكزامبور ك مبني بر «ترورو وحشت » بوده ! ،كه « لنين » انجام ميداده !؟ يااينكه با ارائه سند بطور روشن و...از سوي گروهها ويا عناصري كه مورد توجه «ع _ شاكري »قرار گرفته اند ،به استدلال بپردازد !؟ تابقضاوت راجع به «لنين »يا ديگري بنشيند !؟

با مراجعه به اسناد تاريخي آندوران ،چه در رابطه با گروههاي نامبرده ف وچه در شخص روزالوكزامبورك ،دريافته خواهد شد كه اعتراضات وبرخورد هاي آنها در همه موارد ميتوانسته باشد ،جز اينكه اورا «خونخوار »وياچيزهائي بنامند ، كه نويسنده ناميده است . آنها در مورد مسائل بين الملل _ شورائي _وقايع كرونشتاد (1920 _1921 )و...لنين را مورد حمله وانتقاد قرار ميدهند . مثلا كمونيستها ي چپ آلمان برخوردشان با لنين از انجا شروع ميشود كه اين گروه با اعلان شعار ها ئي چون م آنجا ديكتاتوري پيشوايان _اينجا ديكتاتوري توده ها » ويا «ديكتاتوري حزب يا ديكتاتوري طبقه »وضمن پخش اعلاميه هائي ،رهبران حزب در آلمان را مورد حمله قرار ميدادند مبني بر اينكه «رهبران »معتقد به شركت در پا رلمان بودند و«گروه » نامبرده ، مخالف اين شيوه بود . لنين ،ضمن پشتيباني از جناح «رهبران »، با « گروه «برخوردي تئوريك پيدا مي كند كه در كتاب « چپ روي يا ...» ، آنها ،يعني « گروه كمونيستها ي چپ »را مورد حمله قرار ميدهد واين «گروه »نيز ضمن دفاع از مواضع خود ،به رد نظريات لنين ميپردازد . ولي هيچ كجا ديده نميشود سندي از آنها كه «لنين »را «خونخار »بدانند ، كه با اين خوي «وحشت وترور »بوجود آورده باشد ،با ميانگين كشتار ي 5 ،1 ميليون نفر ويا كمتر ويا بيشتر ف كه بيش از نيمي از آنها «انقلا بيون _كار گران _وزحمتكشان » با شند نويسنده مي نويس: « ... روز دوم سپتامبر 1918 فرمان «وحشت رسمي » از طرف «كميته اجرائي مركزي شوراها » طي اعلاميه اي صادر گرديد ...». حال ذكر مسائلي چند ضروي است : 1_در آن زمان «1918 » همه كمونيستها چه آنهائي كه طرفدار شوراها بودند وچه كساني كه در سر حل شورا ها در حزب را مي پروراندند _ چه آنهائي كه با لنين وحدت نظر داشتند _ وچه آنهائي كه وحدت نظر نداشتند و...همه با اين شوراها بصورت هاي مختلف در تماس بودند وكار مشترك مي كردند ودرست از اواخر سال 1920و1921 ميباشد كه بر سر وجود شوراها واستقلال عمل داشتن يا نداشتن ، اختلاف ظاهر ميشود و برپايه اين دو نظريه ، شورشي در كرونشتات بوجود مي آيد براي حفظ وبقاي «اسقلال شوراها ي كارگران وسربازان » . لنين وطرفداران او كه اجراي اوامر حزب را از «شورا ها » ميخواستند ، بسر كوب اين شورش روي آوردند تا سر كوب بتوانند « شورا ها » را در حزب حل نمايند وبنا براين نظريه «لنين »تروتسكي را مامور سركوب مي كند .

2 _ادامه در گيري جنگها ي داخلي وخارجي در سال 1918 سبب انسجام همه گروهها وفراكيون ها شده بود ومنطقي نبود كه نظريه فرد ويا گروهي بتواند غالب شود تا آن انسجام را كه شريط حساس تاريخي شوروي انزمان ضروتش را مي طلبيد ،شكسته شود . لذا اين ضرورت ، قدرت تصميم گيري را بعهده «شوراها »گذاشته بود ودر واقع «شوراها »در اين دوره از نقشي تعين كننده بهره مند بودند . لذا با انچه گذشت وبا تكيه به نوشته نويسنده مبني بر اينكه « 1918 »فرمان «وحشت رسمي »بوسيله «كميته مركزي شورائي »طي اعلاميه اي« صادر گرديد »؛چطور ميتوا پذيرفت !؟

الف _لنين « قدرت مطلق » را در اين تاريخ ،يعني 1918 نداشت ، كه با تكيه به آن بتواند ، اعلاميه «كميته مركزي شورائي » را بدستور خود صادر كند وآن فرمان «وحشت رسمي » داده شود !؟ حتي اگر تشتت هاي اجتناب ناپذير دوران جنك اين نوع فرمان ها را بهانه شده باشد !

ب _اگر پذيرفتني است وعقلاني است بنا بر آنچه گذشت كه در 1918 لنين نميتوانسته «قدرت مطلق » راداشته باشد ، چطور ميتوان قبول كرد ،بنابر بفرض محال ، آن « فرمان »، كشتار وترور ي صورت گرفته باشد ومسئو ليت همه آن كشتار و...را بگردن « لنين » گذاشت !؟

ج _چطور ميتواند عقلاني باشد كه « كميته مركزي شورائي » با ان همه در گيري جنگي و...در 1918 ، چنين «فرمان » كشتاري را آنهم بر عليه « كارگران _دهقانان _ومردم عادي و... انجام داده باشد !؟ كه در ان دوران مورد بحث « متجاوز از 400 ، 2 ميليون نفر كه حد اقل 400 ،1 ميليون از آنها ، از كارگران و ...باشند » !؟

ع _چطور ميتواند خواننده نوشته « ع_شاكري »بخود بقبلاند وباور كند آنچه را نوشته شده « اگر هر چه قدر ساده لوح وساده انديش با شد وكمتر به عقل مراجعه كند ، كه اين فرمان از سوي «كميته مركزي شورائي »صادر شده كه در آن نه فقط لنين وكساني كه با لنين وحدت نظر داشتند ، كه كارگران وسر بازان ونمايندگان اين نيروها وديگر نيروهاي اجتماعي شركت كننده در «انقلاب » نيز ، شركت داشتند ودر واقع ميبايست با چنين فرمان «حكم قتل عام » را برا19ي خودشان صادر نمايند !؟شوراهائي كه وجودشان را بعدا نه «لنين » ، نه « ترونسكي »‌وبالطبع «استالين » تحمل نمي نمايند وحكم «سر كوب » كردن آنها را صادر مي كنند ! اراني مي گويد : « دروغ گوئي در علم ،از وقيح تر ين اقسام كذب است »!

ص _خواننده اين نوشته ، با مراجعه به دو جدول ضميمه شده « الف و ب » ، در خواهد يافت كه ميزان معدومين وكشته شدگان دوران 29 ساله استالين يعني 1924 _ 53 19طبق آمار وارقام آوردشده 33،780،000نفرمي باشد كه از اين نيروي انساني 20،000،000 بيست ميليون نفراز آنان قربانيان جنك بين الملل دوم ميباشند وبقيه كه بطور نسبي ، ميبايست در نظر داشت ،13،780،000 نفر است .اين رقم بيش از « سيزده ميليون » نفر ، حد اكثر كشته شدگاني است كه بدست ويا دستور استالين كشته شده اند ولي چنانچه به نوشته «ع _شاكري نمراجعه شود ،چنين ميخوانيم كه : «...ممكن است اين ارقام در مقايسه با تعداد كشته شدگان حكومت استالين كه بيش از سي ، 30،000،000 ميليون نفر بالغ مي گردد ...» ، حال خواننده در يافته است كه غلو فقط نزديك به بيست 20000،000ميليون نفر در مورد كشته شدگان حكومت استالين ...انجام گرفته است .«تو خود حديث مفصل بخوان ازاين مجمل » در ضمن آماري كه براي كشته شدگان دوران استالين همه جا نام ميبرند « 10،000،000ميليون » نفر است كه با آمار درج شده در جدول ها خوانائي دارد ! ( خواننده بهتر در خواهد يافت اگر كه :1_مقاله درج شده در ايران آزاد را خوان ، 2_ نوشته ژاك بناك راهم بخواند ،در صورت آشنائي با زبان فرانسه ) !؟

ي _اين قسمت از نوشته «ژاك بناك »كه در واقع از صفحه 33شروع مي شود ، با تكيه بگفته ونوشته هاي كساني شفته ريز ي بنائي را مي كند كه : «پديده لنينيسم »در بيتر زمان به « استالنيسم »بد ل شده ولنين در واقع زاينده وجاده صاف كن « استالين »بوده است . «لنينيسم » نه ماركيسم ، كه « لا سالنيسم است . در واقع «لنينيسم » ماركسيسم روسي نيست ومدلي است چون سوسيال دموكراسي آلمان . نوشته اينطور شروع ميشود : « تروريسم در روسيه پديده ي جديدي نبود _ همه گرهها ( آنارشيستها _ سوسياليست ها ي انقلابي _بلشويكه )آن عمل را باور داشتند ._ «منشويكها »در اين ميان بيش از همه ترور را محكوم ميكردند . اين عمل ترور توسط «چكا » انجام ميگرفت ولنين _تروتسكي _بوخارين _كامنف و...» واستالين گاهي با سكوت وزماني بدون لرزش دست آنرا تائيد ميكرد . {كا بقدرت سياسي نرسيدند ولي دولتي در دولتي شدند كه همه چيز ،زير نظر وكنترل آنها ميگذشت . در كنگره مارس 1922 «لنين »اخراج پنج نفر را ميخواهد ، كه كنگره سه نفر اول را نمي پذيرد _ پنجمي « mitine»ميباشد كه زماني طولاني «منشويك » بوده است _miaasmikorn »كار گر انقلابي از حق كارگران دفاع مي كند و براي آنها تقاضاي سنديكاي آزاد وواقعي مينمايد .اوت 1922«سربازان تروتسكي » گرجستان ممنشويكها راتسخير ووارد تفليس مي شوند _اسقرار گروهها ي روس در خاك اين كشور _سركوب در لهستان ،برلين شرقي ،هونگري وپراك تمام وارث اسالنيزم در انجا خواهند بود . از سپتامبر 1918 تا 15 ژانويه 1920 ترور توسط « چكا » انجام مي گيرد .تعداد كشته شدگان دوران لنين« 2،400،000 » ميليون نفر مي باشد _در اين دوران 5 ، 19 ماهه ، ميانگين ساليانه آن 5 ، 1 ميليون نفر مي باشد . طبق نتيجه گيري «kommine » در 1923 _اين نيروي كشته شده از (سرمايه داران _بزرك مالكان _وكار مندان عالي رتبه ، طبقه مسلط حكومت قديمي ) كه لنين در قرن 19 به سه ميايون نفر تخمين ميزد ولي تا انقلاب افزايش چنداني نداشتند ... » !؟

«‌نقد صوفي نه همين صافي بي غش باشد اي بسا خرقه كه مستوجب آتش باشد »

هم ميهن : چنانچه متن نوشته را مي پذيري ونظريات تو نيز در اين نوشته آمده ا، در تكثير آن بهر صورت كه ميداني همت كن ولي »ة « به قصد سركوب ، كه نامردمي است »

«كاوه » 21آذر 1360

شماره رديف شرح امار جمعيت شوروي در سالهاي مختلف افزايش جمعيت وميا نگين آنها طبق امار درج شده در لاروس آمار جمعيت سالها

1_ جمعيت سال 1897 روسيه به وسعت 22،400،000 كيلومتر مربع 124،400،000 1897

2_ _ _ 1913 _ _ _ _ 159،000،000 1913

3_ فاصله سالهاي 1897 -1913 كه 16 سال ميباشد واضافه جمعيت اين 16 سال 34،400،000 1897

( 16 سال ) 1913

4_جمعيت سال 1950 شوروي 178،500،000 1950

5_ جمعيت سال 1967 شوروي 234،400،000 1967

6_فاصله سالهاي 1967 _1950 ،كه 17 سال است واضافه جمعيت اين 17 ساله 55،900،000 1950

(17 سال )1967

7_ ميانگين افزايش جمعيت سالهاي 1913 1897 2،150،000 1897

(16 سال ) 1913

8_ _ _ 1967 1950 3،290،000 1950

( 17سال ) 1967

9_ميانگين افزايش جمعيت دوميانگين سالهاي 1913 1897 و 1967 1950 2،720،000 1897و 1913

1950 و1967

10_جمعيت سال 1926 شوروي طبق امار درج شده در لاروس 147،000،000 1926

11_ _ 1924 شوروي ،باتوجه به جمعيت سال 1926 وكسر افزايش جمعيت دوساله ، برپايه ميانگين رديف 9 141،560،000 1924

12-با توجه به ميانگين رديف 9 ،يعني 2،720،000نفر اضافه جمعيت 29 ساله ،بميزان 78،880،000بدست مي ايد 78،880،000 1924

( 29سال) 1953

13_جمعيت شوروي 1953،پايان دوره استالين ، بدون معدومين ، بنا بر جمعيت 1924 ، به اضافه جمعيت 29، 141،560،000 + 1953 ،برطبق رديف 12 (78،880،000 =مي شو د220،440،000 ) افزايش جمعيت 29 ساله

14 _جمعيت سال 1950 شوروي طبق امار درج شده در لاروس 178،500،000 1950

15_اضافه جمعيت سه ساله طبق ميانگين اموده شده در رديف 9،به اضافه جمعيت 1950 لاروس ، مي شود 178،500،000 +1950

جمعيت 1953 شوروي ، باتوجه بميزان كشتار . (8،160،000= 186،660،000 )!

تذكر :حاصل جدول الف ؛به دست آوردن دو رقم آمار جمعيت ، براي سال 1953 ،پايان دوران استالين مي باشدكه 1 _آمار جمعيت شوروي در رديف شماره 13 است ، از جمعيت 1926 ، آمده شده در لاروس + اضافه جمعيت 29 ساله وره استالين . 2 _با دردست داشن آمار جمعيت 1950 از طريق لاروس + به اضافه جميعت 3 ساله ،آمده شده در رديف 150.

_________________

* در اين جدول : آمار كشته شدگان جنگ بين الملل __منهاي كل نيروي انساني كشته ومعدوم شده در اين مدت 29 ساله دوران استالين ،ونتيجه گيري كرده .

1_ جنگ بين المل دوم در اكتبر 1940 شروع ومه 1945 پايان مي گيرد با 49،000،000كشته در سراسر جهان كه 20،000ف000نفر از آت ،نيروي انساني از مردم شوروي بحساب مي آيد ،طبق لاروس 1981 29،000،000 = 20،000،000-49،000،000 اكتبر 1940 مه 1945

2_طبق جدول الف :رديف 15 ،جمعيت حساب شده 1953 ، بدون كشته ومعدومين - رديف 13 كسر شده ميزان كشته شدگان 29 ساله دوره استالين

220،440،000رديف 15 1953 و 186،660،000رديف 13 1953

3 _چنانچه اين نيروي معدوم شده انساني در شوروي از ان 20،000،000ميليون كشته شده كسر شود ، 33،000،000نفر مي شود كشته شدگان 29 ساله

4 _همراه باكل معدومين 29 ساله دوران استالين در شوروي –وميزان كشته شدگان جنگ بين الملل دوم از مردم شوروي ، كه چنين نتيجه اي رابه دست ميدهد ، به اينگونه كه 20،000،000 كشته شدگان جنگ بين الملل دوم و 13،000،000اي مي ماند ،مي توان كشته شدگان بدستور استالين صورت گرفته باشد !

**رقم به دست آمده ، كه در نهايت بيش از سيزده ميليون وكمتر از چهارده ميلون باشد ،آنچه رااست كه مي توان به گردن خونريزيهاي استالين گذاشت در شوروي .در ضمن كوشش هاشد كه آمار مهاجرين وكشته شدگان جنگ هاي داخلي و...دوره لنين را بدست آوريم ،تابر ان پايه بتوان ،ميزان نسبي آن كشته ومعدومين در شوروي زمان لنين را نيز بدست آوريم ، ولي موفقيت بهمراه نداشت . نيز ،با كوشش بسيار هم ،فقط آمار جمعيت روسيه تزاري وشوروي را در سالهاي 1897 1913 1926 1939 1940 1950و1967 ،همراه باكشته شدگان جنگهاي اول وذوم بين الملل ، تهيه وكافي گرفته شد !

<< آفت نبود آزادی>>

احمد رناسی

متن سخنرانی آقای احمد رناسی در سالگرد بزرگداشت زنده يادان، پروانه و داريوش فروهرو دگرانديشان آزاديخواه محمد مختاری، محمد جعفر پوينده ، مجيد شريف، پيروز دوانی و ... در شهر دالاس آمريکا.

<< خونين خط جاده ها، که به صحرا نوشته اند

آزاده ياران رفته، با قلم پانوشته اند >>

بادرود به همه ی زنان و مردان هم ميهن ايران دوست مردم خواه، که در اين نشست گرد آمده اند، تا گرامی بدارند بزرگداشت دو گرد دوران ساز، پروانه و داريوش فروهر، و به پاداری يادمانه ای را، که برای جان باختگان آزاده انديش آذرماه ۱۳۷۷ ديگری، چون: << محمد مختاری، محمدجعفر پوينده، مجيد شريف و پيروز دوانی>>، تدارک ديده شده است!

اينگونه ادای احترام نمودن، نه تنها سزاوار آنان، که << سعيد سلطان پور، شکرالله پاک نژاد، منوچهرمسعودی، تاج ميررياحی، قطب زاده، نواب، احمد ميرعلائی، احمد تفضلی، غفار حسينی و ديگر هزارانی را بايست، که با ديدگاه های ناهمانند، در برابر<< استبداد اسلامی>>، در زمان های گوناگون ايستادند و جان باختند در ايران، ويا در برون از ايران، چون:<< شاپور بختيار، عبدالرحمن برومند، عبدالرحمن قاسملو، شرافکندی، فرخ زاد و ...>>!

نه تنها جان باختگان دوران استبداد فقها، که آنانی نيز که در دوره ی خودکامگی ی دو پهلوی، و پيش از آنها، در زمان محمدعلی شاه قاجار و ديگر جباران تاريخ ايستادگی داشتند، و به جرم ميهن دوستی و آزادگی، به خون نشانيده شدند، که می توان از نمونه هايی ياد آورد چون؛<< صوراسرافيل، مدرس، حسين فاطمی، مرتضی کيوان، بيژن جزنی، پرويز حکمت جو، بديع زادگان، نادر شايگان، هوشنگ ترگل، کرامت دانشيان، اميرپرويز پويان، مصطفی شعاعيان و ديگر صدها نفر را؟! آنانی که چون پروانه و داريوش فروهر، بنا بر توانايی و جايگاه کسب کرده ی تاريخی ی خود، کوشندگی و تلاش داشتند در پهنه ی جای گرفته ی <<اجتماعی- سياسی>> و يا << فرهنگی>>، به دريده سازی گليم تيره بختی های هزاران ساله ای که، بر سر ملت ايران کشيده شده است!

سخن از داريوش فروهر است و زندگی نامه ی بيش از ۵۰ ساله ی مبارزاتی ی او و خويشکاری، که تاريخ ايران زمين در او برازندگی می دارد، تا در دوران خودکامگی ی محمدرضا شاه، بيش از ۱۵ سال در زندان استبداد وابسته به بيگانه بسر برد، بجرم ميهن خواهی و غم ملت ايران داشتن، چرا که << آزادی و استقلال>> آن مورد دستبرد خودکامگی قرار داشت، و نبود دادگريهای اجتماعی، از ويژه گی های آن دوران سياه بشمار می آمد.

پانزده سال زندانی که، طولانی ترين آن، به جرم اعتراض به تجزيه بحرين بود، که خودکامه ی وابسته به غارتگران جهانی، بنا بر خواست پير استعمار و ديگر جهان خواران، روی به بخشيدن آورد و از پيکره ی ايران جدا ساخت.

خويشکاری تاريخی که، بنابر آن ويژه گی ی << سياسی- اجتمماعی>> ی دست يافته اش، با تلاش و کوشش و بردباری ی چشم گيری، پی نمود، تا به گل نشست ثمره ی کار مبارزاتی او و يارانش، و بر و ميوه داد، همپا با کار آفرينی ی ديگر آزادگان، در قيام۲۲ بهمن، به واژگونی ی استبداد شاهی!

از ياران فروهر و آزداگان دگر انديش ديگر، که ثمره ی کاررفتاری شان، خيزش های دوران ساز بود، در فروافکندن تخت و تاج شاه وابسته به بيگانه، اگر سخن رفت، نمی توان هرگز از ياد برد پروانه ی فروهر و خويشکاری او را در آن دوره از تاريخ.

پروانه يفروهر، هم سنگ و همانند همسر خود، که بی گسست، عليرغم همه ی گرفتاری های روزانه، چه خانوادگی و آموزگاری، و چه تدارک آنچه را، که می بود برای زندانيان سياسی ی همباور و يا ديگرانی که همپايی داشتند در مبارزه ی جريان داشته در برابر خودکامگی، که با بردباری بی مانندی دنبال داشت.

او، با بودن همه ی اينگونه گرفتاری ها، جبران کار همه ی ياران در بند را هم می کرد، که ار جمله باشد، چاپ پخش اعلاميه و تراکت و خبررسانی و نوشتن مقالاتی در ارگان هايی چون پيام دانشجو، که به گردن گرفته بود.

بر پايی ی اين بزرگداشت، برای زنان و مردانی است که، سنگر مبارزه را ترک نکردند، و دراين راه جان باختند، و گزير چنان راه و کاری شدند، که به قيام ۲۲ بهمن راه گرفت، با اين هدفمندی روشن، که نهاد خودکامگی برچيده شود و زندگی ی مردمی در ايران، بايايی گيرد و ملت ايران، به خواسته های تاريخی ی خود، در زمينه های << اجتماعی- سياسی>>، دست يابد!

سخن در اين نشست از زنان و مردانی است، که چه در پهنه ی سياسی، و چه در گستره ی فرهنگی، چه در دوران برنايی و آغاز شکوفايی،و چه در پيری و پختگی و بر و بار شيرين ببارآوری، به زير تيغ جباران رفتند، چرا که، سويه ی راه آنها، زدودن، << آفت>> نبود آزادی بود، تا << آزادی>> به شدن در آيد و در پناه چنين نهادی، و بياری<< ملت>>، << استقلال>> ايران را، در همه ی رمينه ها، ممکن سازد!

آنانی که، بر اين باور درست بودند که، با دست يابی به اين دو بال اهورايی است که، می توان دادگری های اجتماعی را در همه ی پهنه ها، ودر جای جای ايران زمين يه زندگی مردم در آورد و برآيند << سياسی_ اجتماعی>> ی آنچنانی را ببار آورد، تا فقر وسيه روزی، از زندگی ی مردم، رخت بربندد!

کاررفتاری آرمانخواهانه و روشکاری << ملی مردمی>> که، به سنگ استبداد ديگری، چند بار وحشی تر خورد، و همه ی رشته ها را پنبه کرد و کژی گرفت به سوی واپسگرايی، و بوجود آور سياهی گرديد و دست آوردها، به نابودی کشيده شد!

باز زندان و شکنجه و اعدام و فرار از ميهن، و پناهندگی در کشورهای بيگانه را، بوجود آورد، و گسترش پذيرتر ساخت، از استبداد پيشين، و بی شرمی برآمده از ترس، بی مرزی گرفت!

دستگيری ی گروه ها و افراد دگرانديش، و راهی ی زندان شدن هزاران هزار، و سپس شکنجه و اعدام، با اين خيال خام پايوران استبداد اسلامی، که می توان هزاران پير و جوان، دختر و پسر را، در پی ی سبعانه ترين شکنجه ها، چون خود ساخت، و يا تيرباران کرد، به اميد واهی، که بر سرير << قدرت>> نشستن، هميشگی خواهد بود!؟

تکيه به اين روشکاری ها، وبی شرمی برآمده از ترس از دگرانديشان، و اميد پوچ بستن به هميشه در << قدرت>> بودن، تا به آنجا کشيده شد، که داريوش فروهر را، پس از دستگيری و زندان و مرتبه هايی بازداشت، همراه با همانند خود پروانه، دشنه آجين کردند، در اول آدر۱۳۷۷، شب هنگام، که به خانه آنان يورش آوردند!؟

کارد آجين شدن اين دو گرد آزاده، به دستور بر سر قدرت نشستگان، سامانه ی استبدادی فقها، بنا بر << قوانين شرعی>> و مرتد خواندن آنان، به دست اجراگران خون ريزشان، و در پی ی آن، چندی پس از اين شوم زايی ی شريعت پناهانه، پرهيخته گانی ديگر، چون محمد مختاری و پوينده را، چنين سرنوشت بود، چنانکه، پيش از اينها، بمانندانی چون احمد مير علايی ها، به چنين سرنوشتی، گرفتار آمده بودند!

جای دارد، کنون که از << آزادی>> سخن رفت، و آفتی چون << ولايت فقيه>> و قوانين واپسگرای اسلامی، که بر جان آن فتاده است، تکيه شود به سروده ی << پروانه آزادی>>، که سخن آغاز نمود، در نشست پژوهشی ی زنان در سياتل، با << سلام و سپاس و به نام آزادی>>، و اين درستی که ، << اگر هزار قلم داشتم، هزار خامه، که هر يک، هزار معجزه داشت، هزار مرتبه می نوشتم من، حماسه ای و سرودی، به نام آزادی>>!

اين گرد دوران ساز، که با همانند خود داريوش فروهر، به دست اسلام پناهان، کارد آجين شدند، در راه <<آزادی و استقلال و برپايی ی دادگريهای اجتماعی>>، در آن نشست، سخن داشت از راه << رسيدن به همبود انسانی>>!

فراگشايی ی << اجتماعی- سياسی>> را، بويژه در اين دوره ی کنونی در ايران که << زن>> در اسلام و سامانه ی سياسی ی بر ايران چيره گی گرفته، فرودست است و بيش از << مرد>> زير ستم قرار دارد.

پرسش گونه به اينکه؛ ما << در کجای صفحه ويژه گی های تاريخ ياين جهان ايستاده ايم؟!

سپس برشمری آسيب ها و زخم ها را دنبال می کند که بر پيکره ی ايران زمين، از رهگذر خون ريزان<< فقها>> و کار بدستان آنها، نشسته است.

ادادمه ی سخن دارد، به چاره گری و گزيرکاری، در کار بی گسست همه ی زنان و مردانی دانستن، در درون و برون از ايران، با راهکار همياری، که ميان همه ی دگرانديشان بوجود آيد، تا بتوان << ميهنمان، نياخاک ورجاوندمان، گهواره و گورمان>> را از ستم خون ريزان اسلامی ی بر سرير << قدرت>> تکيه زده، رها ساخت.

به درستی، تکيه داشت که << جهان گستره ايست که چون << من>> بر آن عمل می کنم شکل می گيرد>> ، و بر رسيدن که اگر در جامعه ای << مجال برای تفکر خلاق باقی نماند>>، ورطه ی هولناک مرگ در پيش چشم آدمی دهان می گشايد و برآيند اين فراگشايی که؛ << انسان رويای مرگ می سازد>> برای خود!

آنچه را که امروز زيبا << بانوی ما>>، ايران زمين، سرنوشت فرزندانش شده است، و سياهی ی قيرگونه ای، زندگی ی زنان و مردان، کوچک و بزرگ، از زايش تا مرگ ايرانيان شده و در چنين ورطه ی هولناکی فرو برده است!

کنون پرسش اين استکه؛ آيا می توان انسان خود را خواند و آرامش وجدان داشت، و به آنچه در ايران می گذرد و تنگناهای << اجتماعی- سياسی>> ی مرگ زايی، که تهديدگر مليت ايران شده است را، ديد و چشم پوشيد از آن!؟

آيا بايست، آرام به خواب رفت و بی تفاوت بود، يا اينکه وجدان ما نهيب می دهد و شلاق بيدار شدن را بر پشت خود احساس کردن، به کار آفرينی ی آنچه را شدن، تا بازتابی سزاوار مردمی بهمراه آورد و خواستی <<ملی مردمی>> را پاسخ گوی گردد!؟

انديشه کردن به امروز و فردای ميهن و زادگاه خود و مردم زير ستم آن، هر چند اندک و در حد توان خود و بنا بر موقعيت اجتماعی که هر کس دارد، تا در سايه ی هميستگی، رهايی آن چاره گر شود.

گزين راهی که به يقين،برآيندی شيرين ببار دارد و بر و ميوه ای که بازداری چپاولی است بی حد و مرز، که عده ای دستاربند بر سر کار قرارگرفته، سالهاست دنبال کرده اند و چوپ حراج منابع ميهن ما را زده و می زنند!

گزين راهی که، در خود با شکوه و زيباترين بزرگداشتی را خواهد داشت، برای دليرانی چون پروانه و داريوش فروهر و ديگر پرهيخته گانی چون مختاری و ميرعلايی و مانندان آنان، که بر سر اين راه جان دادند، چه با کار سياسی و در پی ی مبارزه ی پيگير خود، و چه با کار فرهنگی!

زنده ياد و نام اين عزيزان، در گزين چنين راهکاری خواهد بود، که تاريخ نهضت ملی ايرانيان، پر بياد می آورد گردانی همانند، که بر سرجان زدند، تا چنين هدفمندی را به بار شيرين بنشانند.

گردانی چون مزدک، بابک خرم دين، يعقوب ليث، ابن مقنع، فردوسی، قره العين، ستارخان، مصدق و بسيارانی ديگر، که به شمشير و فکرو قلم، روی آور شدند، و تلاش و کوشندگی داشتند در اين سويه تا ايرانی آزاد، آباد و شکوفا، همت کاررفتاری شان باشد!

بيادآوری دارم، زنان و مردان آزاده ی اين جمع را، به داستان مادری، از تبار مادران دليری چون << حسنک وزير- يحيی ی برمکی>> و ديگر بخون نشستگان به دست << خلفای اسلامی>> ، که از فرزند دلنبد خود در دمادم پايان زندگی، چه خواستی را خواستار بود و چگونه در برابر دشمن، گزين راهی را به فرزندش رهنمود می دهد!؟

هنگام زندگی ی پنهان گرفتن فروهر، پايوران استبداد اسلامی، که مراد آنها، آيت الله خمينی نيز هنوز زنده بود، برای رديابی و سپس دستگيری او، براين شدند، تا ابتدا، تصادفی ساختگی برای مادر او بوجود آوردند!

دسيسه ی زشت به گونه ای که گفته شد پای گرفت و مادر فروهر را، گماشته ای از گماشته گان آنها، با موتور سيکلت در پياده روی جلو خانه ی او مورد تصادف قرار دادند، و آن بانوی پير، زخمی و سخت آسيب ديده در خانه بستری می گردد. فروهر با خبر و پس از چند روزی که از آن می گذرد، با در نظر گرفتن همه ی پنهانکاريهای ممکن، به خانه می رود تا از مادر خود ديدن کند، که در کمين نشستگان، پاسداران اسلامی، از در و ديوار خانه بالا رفته و به خانه ی آن خانم بستری شده می ريزند و فرزند دليرش را دستگير و راهی زندان می کنند!

حال، از زبان نامه ی مادر شيردل، دنباله ی ماجرا را بشنويد به اينکه؛<< برای پسر نازنينم. بالاخره فردا می روم بيمارستان چون دارم خفه می شوم. سرنوشت چه بازيها دارد. شايد تو را ببينم شايد هم نه. به بزرگی روح تو ايمان دارم. همه چيز را با بردباری و سکوت کامل تحمل کن. چيزی که طبيعی است ابدا نبايد در فکر تو اثر بگذارد. از خداوند موفقيت تو را می خواهم و به آنچه وطيفه ملی و ميهنی توست عمل کنی. خدا نگهدارت . مادرت اقدس ۶۰.۴.۱۸ >>

بی گونه شک و گمانی، ايران رهايی می يافت و روی به آبادانی می گرفت و در جهان، ميان ملت های آزاد، جايگاه شايسته ی خود را می يافت، اگر ما ايرانيان می آموختيم و برای زادگاه و ميهنمان، چنين پدر و مادر و فرزندانی بوديم و نمود می گرفتيم چنينانی را، و گزين راهی را که آنان برگزيدند و رفتند!؟

در پايان، زبان سروده ای، به ياری گرفته می شود، که در رسای پروانه و داريوش فروهر، دوستی سروده است و با درود و بدرود به همه ی جان باختگان، به سخن خاتمه داداه می شود.

آری، آن زن، شيرزن

آنکه، هرگز، کس نبودش مرد در ناورد

آری؛

اکنون آن عماد مردم و اميد ايرانشهر

شيرمرد عرصه ی ناورد

آنکه بر رخشش، تو گفتی، کوه بر کوه است، در ميدان

بيشه ای، شير است، در جوشن

آری؛

اکنون

آن زبردستان شيراوژن

در تک تاريک چاه ژرف پهناور

چاه سرمهر پرازخنجر

چاه غدر ناجوانمردان،

چاه خون ريزان اسلامی،

چاه پستان، چاه بی دردان؛

آستانه پنجمين سال است

خفته اند آرام، چشم بر ايران!

پيروز باد ملت ايران و ديگر ملت های زير ستم!

۱۳۸۹ مرداد ۱۵, جمعه

حکایت مردی که می خواست هفت دولت زیر پرچم ایران باشد


گفت‌وگو با خانواده سردار ملی و نوادگان ستارخان

«من می‌خواهم هفت دولت زیر پرچم ایران باشد، شما به من می‌گویید بروم زیر بیرق روس؟ امکان ندارد».

هر ساله در آستانه سالروز صدور فرمان مشروطه در 14 مرداد، ویژه نامه ها و برنامه های ویژه ای برای نگاهی دوباره به نهضت مشروطه، موفقیت ها و ناکامی ها و درس های عبرت آموز آن منتشر می شود.

به گزارش سرویس سیاسی «فردا» ماهنامه مدیریت ارتباطات در شماره سوم خود پرونده‌ای را به بهانه سالروز جنبش مشروطه منتشر کرده است که یکی از مطالب این پرونده به گفت‌وگو با خانواده ستارخان می‌پردازد. در این مطلب که در ادامه می‌خوانید، عروس و نوادگان ستارخان از دلاوری‌های او می‌گویند...


در یکی از مناطق قدیمی قلب تبریز و کوچه‌ای قدیمی‌تر که هنوز غباری از مشروطه و رنگی از سنت بر چهره دارد، خانواده‌ای پر تب و تاب زندگی می‌کنند که نام «سردار ملی» بر شناسنامه‌شان نقش بسته است.

نوادگان و بازماندگان ستارخان -مبارز آزادی‌خواه مشروطه- در نهایت سادگی و شاید گمنامی در این کوی روزگار سپری می‌کنند؛ گویی تنها چیزی که از سردار برایشان به ودیعه گذاشته شده است، طعم تلخ حادثه باغ اتابک است و بس، تلخکامی که پشت به پشت از برای‌شان به میراث رسیده.

با گشاده‌رویی و به قول خودشان با درویش‌مسلکی پذیرای ما هستند. تکلفی در رفتارشان نیست و سادگی ستارخان در رفتارشان نمودار است.

با قرار قبلی بیشتر اعضای فامیل که در تبریز ساکن هستند، در نشست ما حضور دارند. سخن از ستارخان است، کسی که تهورش در سال‌های مشروطه مانند نداشت.

اتفاقاً میان کلام گریزی هم به سریال سال‌های مشروطه زدند. «سامی سردار ملی» نتیجه ستارخان معتقد است سریال بیش از زندگی و شرح مشروطه‌خواهان واقعی به اشخاص دیگری پرداخته بود که نزدیکی چندانی با مشروطه نداشتند. صحنه‌های مربوط به مشروطیت تبریز را اندک می‌پندارد، البته صحنه مرگ حزن‌انگیز ریحان و توجه کارگردان به دیدار مهم ستارخان با کنسول روس و دست رد به سینه وی را مستثنی می‌داند.

خانه، خانه‌ای است قدیمی که اگر از دوره ستارخان باقی نمانده باشد ولی به آن سال‌ها نزدیک‌تر است. هر وقت حرف از خانه و کاشانه سردار می‌شود، می‌بینیم که این خانواده، دل پری از داستان پر آب چشم خانه ستارخان در محله شتربان تبریز دارند. در یکی از دیوار‌های اتاق پذیرایی، عکسی قدیمی از خانه ستارخان دیده می‌شود. در قابی چوبی و نه چندان شایسته، یکی از لحظات تاریخی و به یادماندنی تاریخ ایران زمین عکس شده است. «نگار عزرایی» عروس ستارخان است و 85 سال دارد.

شخصیت‌های عکس را می‌گوید. ستارخان در کنار کنسول روس و یدالله خان نوجوان با کلاه قفقازی که تنها پسر ستارخان و پدر این خانواده به شمار می‌رود. عکس، مربوط به دیداری تاریخی است و سردار در پاسخ به پیشنهاد رسوای روس‌ها می‌گوید که آرزو دارد هفت کشور را زیر بیرق ایران ببرد. این خانه چند سال پیش به عدم رسیدگی و مرمت رو به ویرانی رفت و بخش‌هایی از آن تخریب شد.

نگار عزرایی می‌گوید سال پیش پس از پیگیری‌های بسیار، مقامات میراث فرهنگی و حتی شخص اسفندیار رحیم مشایی در همایش زود هنگام مشروطه، وعده‌های بسیاری در ارتباط با رسیدگی به وضعیت خانه و مرمت و بازسازی آن داده‌اند. حتی طرحی از سوی میراث فرهنگی مطرح شد که بر اساس آن موضوع تأسیس مجموعه‌ای به نام بنیاد ستارخان، در همان منزل، مطرح شده بود که بعدها مسکوت ماند.

از سرنوشت یدالله‌خان بعد از مرگ پدر می‌پرسیم. سامی و بهرام سردار ملی (نوه‌های ستارخان) مشترک پاسخ می‌دهند: فرزند ستارخان (یدالله) تا یازده سالگی با ستارخان زندگی می‌کرد. هنگامی که ستارخان از دنیا می‌رود، عمویش حاج عظیم قره‌جه داغی تربیت و نگهداریش را بر عهده می‌گیرد و یدالله‌خان با هزینه عمو در سنین جوانی به فرانسه فرستاده می‌شود. دو سال پزشکی می‌خواند ولی با روحیه‌اش سازگار نبود. وارد دانشکده افسری می‌شود و با درجه سروانی به ایران باز می‌گردد ولی در ارتش پیشرفت چندانی نداشت. اتفاقاً زمان خدمت‌اش مصادف می‌شود با ورود ارتش سرخ به ایران و اشغال آذربایجان توسط روس‌ها و بلوای پیشه‌وری.

بهرام می‌گوید پدرش (یدالله خان) زمانی نیز در دادگاه نظامی در سمت دادرس خدمت می‌کرده است ولی به علت تمرد از دستور مقامات بالا و صدور حکم حبس ابد به جای اعدام، در یکی از پرونده‌های سیاسی شدیداً مغضوب واقع می‌شود، تا آن جا خود نیز زندانی و تا آستانه اعدام پیش می‌رود. اما قضیه با وساطت پسر ثقه‌الاسلام فیصله می‌یابد. یدالله‌خان در بهار سال 1357 به دور از خانواده و دو خواهرش یعنی معصومه و سلطان خانم در انگلستان از دنیا می‌رود.

استاد اسفندیار قره‌باغی از اساتید موسیقی و آواز کشور در این هنگام وارد اتاق می‌شود. ایرانیان در سال‌های آغازین دهه 50 با صدای او بیشتر آشنا شدند. وی نخستین کسی بود که بعد از زنده یاد غلامحسین بنان، سرود ‌ای ایران را باز خوانی کرد و در اوایل دهه شصت نیز سرود ضد آمریکایی‌اش طنین‌انداز جامعه شد. بار دیگر از وی نظرش را در مورد آن سرود می‌پرسیم.

هر چند شاید اسراری درونی انگیزه سرایش آن ترانه بوده است، ولی هنوز نیز با تعصب بسیار از کارش دفاع می‌کند. صدای حماسی او حتی هنگام صحبت نیز می‌تواند حس رزمی غریبی را در انسان زنده کند. فردی به شدت ایران‌دوست و حساس به مسائل فرهنگی کشور به ویژه موسیقی اصیل ایرانی است، او فرزند سالار قلی‌خان، از شخصیت‌های فکاهی‌پرداز آذربایجان است. نگار عزرایی می‌گوید: «نبات خانم» مادر بزرگ قفقازی استاد قره‌باغی در حالی که بعد از قتل شوهرش به ایران آمده بود، با ستارخان ازدواج کرد و اموال و دارایی و جواهرات خود را در اختیار ستارخان و قشون وی قرار می‌دهد. وی به ستارخان پیشنهاد می‌کند با وی ازدواج کند تا در عوض او نیز آزادی‌خواهان را یاری کند. از قضا ستارخان نیز در سنین نوجوانی رفت و آمدهایی به قفقاز داشت. از همین جاست که دوستی برادرش اسماعیل با یک فرد قفقازی، زندگی سیاسی ستارخان را نیز رقم می‌زند.

نگار عزرایی در پاسخ به پرسش ما در ارتباط با جوانی ستارخان می‌گوید: اسماعیل به یکی از فراریان قفقازی بنام «نبی» که با دولت تزار برخورد داشت، پناه داد. با یورش مأموران حکومت به منزل وی و یافتن «نبی» در خانه اسماعیل، هر دو به قتل می‌رسند و این حادثه ضربه سنگینی به خانواده وارد می‌کند. پدر ستارخان (حاج حسن) از او می‌خواهد انتقام خون بردارش را از حکومت قاجار و شخص محمدعلی شاه بستاند. همین موضوع انگیزه‌ای می‌شود برای مهاجرت ستارخان به تبریز و اسکان در محله امیرخیز. ستارخان در این سال‌ها تنها 17 سال داشت.


سامی سردار ملی، اطلاعات ارزشمندی در مورد رابطه ستارخان با قفقازی‌ها به ویژه رویکرد وی نسبت به شرکت نیروهای سوسیال دموکرات قفقازی در انقلاب مشروطه دارد: «چنان که می‌دانیم ستارخان در نوجوانی مدتی در ساختمان راه‌آهن قفقاز و معادن نفت باکو کار کرده بود. مسلماً طرز فکر و مبارزات سوسیال دموکرات‌های قفقازی بر ستار جوان بی‌تأثیر نبوده است. در سال‌های مشروطه کمیته‌های کمک به انقلاب، از سوی سوسیال دموکرات‌های قفقاز تشکیل شده بود و سرپرست کمیته نریمان نریمان‌اف بود که بعداً رئیس‌جمهور آذربایجان شد. آنها برای مشروطه‌خواهان ایران اسلحه و مواد منفجره و حتی ادبیات انقلابی و حماسی تهیه می‌کردند. با این که برخی از افراد مؤثر در انقلاب مانند ثقه‌الاسلام و حاج مهدی کوزه کنانی با افکار سوسیال دموکرات‌های قفقازی مخالف بودند اما ستارخان قائل به استفاده از همه نیرو‌ها و پتانسیل‌ها بود».

ستارخان در اسب‌سواری و پرورش اسب و همین‌طور تیراندازی مهارت چشم‌گیری داشت. مرام و منش لوطیانه ستارخان باعث می‌شود تا اندک‌اندک دوره‌ای از جوانان و مردم گرد او اجتماع کنند. ستارخان به همراه عده‌ای از سوارانش به محموله‌های نمایندگان دولت استعماری روسیه تزاری در ایران حمله می‌برد و طلا و جواهرات محموله را به نفع ملت مصادره و تمام آن را در میان فقرای محله امیر‌خیز تقسیم می‌کند.

وقتی می‌پرسیم آیا انگیزه ستارخان در مبارزه با استبداد، تنها انگیزه شخصی و گرفتن انتقام برادر بود یا عوامل دیگری نیز در این مبارزه مؤثر بوده است، به داستان جالبی اشاره می‌کنند که نشان از تهور و بی‌باکی و در عین حال عیار صفتی سردار ملی دارد.

بهرام می‌گوید: «هوای ملت را داشت. در ماه‌های قحطی تبریز زمانی که گرسنگی و قحطی شدید در تبریز شایع بود، به سیلوهای مملو از گندم حمله کرد. سیلوهای شهر پر از گندم بود ولی حکومت اجازه استفاده را نمی‌داد. سردار گندم‌ها را بین مردم تقسیم کرد. دغدغه ملت را داشت. با خوانین مخالف بود و ستمی که به مردم می‌کردند. تعدی‌هایی که به نوامیس مردم داشتند را نمی‌توانست بپذیرد.»

سامی در مورد رابطه ستارخان و توده می‌گوید: «ستارخان خود را از توده می‌دانست و روابطش با مجاهدان بسیار صمیمی بود. به‌طور کلی آدم خودخواه و مستبدی نبود. در اوج قدرت و محبوبیتش، منزل او پر از خدمتکار و خدمه نبود. حتی با اسب رفت و آمد می‌کرد و سوار درشکه نمی‌شد».

عروس ستارخان دل پری از داستان آرامگاه وی دارد. می‌گوید آرامگاه او در باغ طوطی است. سی سال پیش سنگ قبرش تخریب شد، دوره‌ای بود که اصلاً سنگ قبر نداشت. کسی نمی‌توانست بداند که محل آرامگاه کجاست، چون هیچ نشانی باقی نمانده بود اما چند سال بعد مجدداً سنگ قبر دیگری قرار دادند. وی می‌گوید خانواده‌اش شدیداً علاقه دارند آرامگاه به تبریز منتقل شود یا در غیر این صورت، سقف یا بنایی بر بالای آن ایجاد شود ولی تاکنون موافقت مسؤولان در این مورد جلب نشده است.

داستان آشنایی ستارخان با باقرخان نیز از زبان بانو عزرایی شنیدنی است؛ می‌گوید: «باقرخان به قصد جنگ با ستارخان به محله‌های زیر فرمانش حمله می‌کند. ستارخان از پشت بام مسجد سپهسالار تبریز او و سوارانش را تحت نظر داشت. عاقبت باقرخان شکست می‌خورد و در آستانه مرگ از ستارخان می‌خواهد به جای کشتنش از وی در دستگاهش استفاده کند. چون باقرخان سواد خواندن و نوشتن داشت و میان او ستارخان اعتماد و الفتی ایجاد شده بود، سال‌های زیادی در کنار هم مبارزه می‌کنند. ولی غرور باقرخان نیز بعضاً باعث اختلاف و کدورت می‌شد.»

سامی سردار ملی در این ارتباط رویکرد متفاوتی دارد. از دید وی امروزه نیازی نیست به اختلافات کهنه که ذاتاً تأثیری نیز در روند انقلاب نداشته است، پرداخته شود: «ستارخان و باقرخان هم‌رزم و دوست بودند و هدف مشترکی داشتند که مبارزه با استعمار و تلاش در راه مشروطه‌خواهی بود. آنان با این که اختلاف تاکتیکی مختصری با هم داشتند یعنی ستارخان شیخی و باقرخان متشرع بود. در مورد هدف و آرمان‌شان اختلاف نظری نداشتند. به نظر من این که بگوییم یکی فلان اخلاق بد را داشت و دیگری چنین نبود، درست نیست. بیاییم در مورد اهداف مشترک گفت‌وگو کنیم».

خانواده ستارخان در مورد دیدگاه‌های مذهبی و اعتقادی ستارخان همه متحدالقول‌اند که وی از باورهای مستحکم دینی برخوردار بود و با رهبران دینی ارتباط مستمر و نزدیکی برقرار کرده بود. او مقلد ثقه‌الاسلام بود و نسبت به این روحانی بزگوار ارادت داشت. از طرف دیگر با روشنفکران و اهل نظر نیز همراهی داشت.«سامی» می‌گوید: «هر چند که ستارخان تحصیلکرده و سیاست‌مدار نبود ولی با شناخت کاملی که از جامعه ایرانی داشت، در رویارویی با مشکلات، تصمیماتی می‌گرفت که تحصیلکرده و روشنفکران زمانش را به تحسین وا می‌داشت. این ویژگی سبب شده بود تا سیاستمداران و روشنفکران زیادی از وی طرفداری کنند، البته آن‌ها به منافع خود نیز می‌اندیشیدند و این دغدغه هواداری آن‌ها را محدود می‌کرد».

ساعت‌ها به تندی می‌گذرد اما نمی‌توان از خانه‌ای که غبار مقدس ستارخان بر تن اهالی‌اش نشسته است، به آسانی دل کند. عکس ستارخان با کنسول روس در خانه قدیمی ستارخان که امروز به مدد مسؤولان میراث فرهنگی رو به ویرانی است، حرف‌های زیادی برای گفتن دارد. یک بار دیگر از عکس می‌پرسیم و داستان آن. سامی در مورد حساسیت «پدر» نسبت به وحدت و استقلال ملی کشور می‌گوید: «روس‌ها در آن زمان سیاست جدایی آذربایجان جهت تسلط به منابع آن را در سر داشتند و توسط دست‌نشانده‌های خود مانند صمدخان می‌خواستند آن را عملی کنند ولی ستارخان کاملاً مخالف چنین دسیسه‌هایی بود و به وحدت ملی ایران باور داشت؛ چنان که در مقابل پیشنهاد بی‌شرمانه فرستاده سفیر روس در مورد نصب پرچم روسیه بر سر در خانه‌اش آن جواب دندان‌شکن را به او داد که «من می‌خواهم هفت دولت زیر پرچم ایران باشد، شما به من می‌گویید بروم زیر بیرق روس؟ امکان ندارد».

این جمله کوتاه ولی معنادار، در دل خود هزاران معنی دارد و حاکی از درایت و هوشیاری این مرد بزرگ. پنداری سخنی است که همین امروز گفته باشی. آخر این «پدر» اهل وطن بود و آب و خاک برایش حرمتی داشت. وقتی که نام وطن به میان می‌آمد، غیرتش گل می‌انداخت. او مانند بسیاری از روشنفکران روزنامه نمی‌خواند ولی می‌دانست که نباید به قنسول مو قرمز سلام کند. او مخلص همه قلندران عالم و مردترین مردان زمان بود. وقتی نام ایران می‌آمد، صلواتی می‌فرستاد که تا چهار کوچه آن طرف‌تر، کمانه می‌کرد. از قضا چهار کوچه آن طرف‌تر خانه سفیر انگلیس بود. او در پستوخانه دل می‌نشست و با مولا علی خلوتی عاشقانه می‌کرد اما او، او که اهل وطن بود، می‌دانست که هر جا وطن است، قبله نیز همان جاست.

ولی این را هم می‌دانیم که کم نبودند از تبار چنین مردها و از این پدر‌ها در تاریخ ما که هم اهل درد وطن بودند. ستارخان را گلوله هم‌رزمش نکشت، شاید ستارخان حتی از درد و زخم پای‌ تیرخورده‌اش نیز جان نداد. ملت و ویرانی کشور بود که قلب او را می‌فشرد. دغدغه آبادانی و اصلاح امور مملکت، گرسنگی، بیماری، استبداد، اندیشه دسیسه‌های روس و انگلیس و اخبار اعدام‌ها و تجاوز‌ها و کشتار‌ها بود که جان او را گرفت. بسیاری از هم‌رزمان و یارانش هم چون زنده‌یاد ثقه‌الاسلام و علی ختایی، بعدها ناجوانمردانه به دست ناپاک روس‌ها جان باختند ولی این بار پای این جوانمرد تبریز بسته بود، گر نه محال بود بگذارد که خون مردان و رادان شهرش بر زمین بماند.

۱۳۸۹ تیر ۳, پنجشنبه

غفلت ها،تصرف خاکریزها وکودتای خزنده


navab1

با یاد و خاطره حسین نواب صفوی* و دیگر شهدای راه استقلال و آزادی ایران از خرداد60 تابه امروز، آنان که قربانی کینه توزی قدرت طلبان و باز سازی استبداد شدند.

در آستانه سالگرد کودتای خرداد شصت، کودتای خزنده علیه حق حاکمیت مردم و در اختیار گرفتن سرنوشت جان و مال و ناموس مردم توسط ولایت فقیه و پایانی خشونت آمیز بر بهار آزادی و آغاز دوران تباهی زندگی مردم ایران هستیم. نظام ولایت فقیه طی سالهای گذشته با حذف مخالفین که اغلب با خشونت غیر قابل وصفی، از زندان انفرادی و شکنجه تا اعدام های دستجمعی همراه بود، پروسه دگردیسی به نظام مافیایی نظامی مالی را طی کرد. اینک چرخه این حذف، دامن حذف کنندگان دیروز را گرفته است و بخش وسیعی از کودتا گران در لابلای چرخ دنده ماشین حذف گرفتار آمده اند. این دگر دیسی آموزش هایی دارد که اگر بدانها توجه نشود و درسهای لازم از آن گرفته نشود بعید نیست که فردای جنبش کنونی نیزناروشن باشد. از این رواست که باید با وسواس فراوان هر اقدامی که میتواند در حرکت مردم تاثیر بگذارد، مورد کنکاش و موشکافی قرار بگیرد تا جنبش به یمن ابهام زدایی، در شفافیت کامل به پیش برود. هر بهانه که مانع شفاف سازی مواضع افراد، احزاب و سازمانهای سیاسی باشد پذیرفته نیست که آزموده را آزمودن خطاست. بر این امر واقفم که افراد بسیاری در جستجوی چرایی انحراف انقلاب از راه مردمسالاری و باز سازی استبداد گفته و نوشته اند اما از باب اینکه شاید یاد آوری و تکرار به حافظه تاریخی جامعه مددی برساند، به نوشتن این مطلب اقدام کردم. امیدوارم که این نوشته مختصر که اشاره به برخی از غفلتهائی است که بعضی ناشی از خودسانسوری ها و برخی ناشی از جنگ قدرت و قائل بودن به توازن قوا بود و هست، کمکی ولو اندک به آگاهی نسل دوم پس از انقلاب باشد.

مواضع آقای خمینی در کسوت رهبری جنبش ضد استبدادی مردم ایران در سال پنجاه وهفت و مقام مرجعیت آقای خمینی که بری از دروغ وعهد شکنی پنداشته میشد و همچنین سازش ناپذیری او و اصرار بر مواضع حق طلبانه او از قبیل: هر آدم عاقل میداند که تعیین سرنوشت مردم با خود آنهاست، روحانیت قصد ندارد در امور مملکت دخالت کند، آرا و عقاید آزادند و....در اذهان عمومی، چه در داخل ایران و چه در خارج از آن، از او چهره ای مردمی با بیانی مردمسالار ساخت. او در بیش از صد مصاحبه ای که با رسانه های گوناگون اعم از نوشتاری و صوتی و تصویری انجام داد، حتی یک بار از ولایت فقیه سخن نگفت. همواره از جمهوریت، جمهوری ای مثل فرانسه صحبت به میان می آورد تا جائیکه حتی سازمانهای چپگرا که اصولا با دین و مذهب میانه ای نداشتند نیز در مقابل مواضع او چاره ای جز تسلیم و تن دادن به رهبری او ندیدند. مردم در جنبش، ایران بعد از انقلاب را ایرانی آزاد، آباد و مستقل تصور میکردند. استبداد شاه و اختناق حاصل از سرکوب او چنان فضایی را در کشور ایجاد کرده بود که کمتر فرصتی پیش آمده بود تا مردم عادی که هیچ بلکه بسیاری از روشنفکران از مواضع و گذشته آقای خمینی اطلاع یابند. مثلا افراد بسیار نادری از موضع جانبدارانه او از کاشانی و بهبهانی، دو عنصر موثر در کودتای بیست و هشت مرداد و کینه او نسبت به دکتر محمد مصدق اطلاع داشتند که این عده نیز اغلب به دایره اطرافیان او محدود میشدند. اطرافیانی که ، سعی داشتند از او چهره ای مقدس و عرفانی ترسیم نمایند که با قدرت و قدرت پرستی بیگانه است. مبارزه با نظام شاهی ونوید رهایی ازاستبداد و آینده ای که «ولایت با جمهورمردم» باشد و نزدیکی تحقق آروزیی که نزدیک به صد سال مردم ایران برای آن مبارزه کرده بودند ما را از دیدن بسیاری نکات غافل کرد.

ما از علت مخالفت اولیه آقای خمینی با شاه و موضع او در قبال حق رای زنان و نوع نگاه او به حکومت که خواهان نقش روحانیت در آن بود- که در نصایحی که به شاه در این زمینه کرده مشهود بود- غافل شدیم. گمان من بر این نیست که آقای خمینی که با جنبش مردمی و اتخاذ مواضعی هم سو با این جنبش و با بهره گیری از خلائی که در محیط سیاسی و در سطح مبارزان بوجود آمده بود، از سوی مردم رهبری جنبشی را یافت که به انقلاب انجامید، خود میدانست که روزی به عنوان رهبر ایران، از تبعیدگاه خود،نجف، به وطن باز میگردد. او خود نیز غافل گیر شد، شاید بی احساسی او از بازگشت به وطن، بدنبال سالیان دراز زندگی در تبعید، ناشی از این غافلگیری بود. اما او کم کم خود را جمع و جور کرد و خوی قدرت طلب او در رفتار و کردارش عیان گشت. اولین علائم بیماری قدرت طلبی و منیت را او در سخنرانی معروفش در بهشت زهرا بروز داد. و ما، ملت در التهاب و سرمست از رهایی از یوغ استبداد این علامت را ندیدیم و یا اگرعده قلیلی دیدند و هشدار دادند به بهانه وحدت و اینکه امروز زمان این نقدها نیست از کنارش گذشتند وگذشتیم. اما علامت آشکار تر که در هر جامعه که با مفهوم حق حاکمیت مردم آشنایی دارد باید علامت خطرقلمداد میشد، در مدرسه رفاه و به هنگام حکم نخست وزیری مرحوم مهندس بازرگان بروز کرد. آن هنگام، آقای رفسنجانی حکم او را قرائت کرد. بنابر آن، آقای خمینی به استناد « ولایت شرعی» که برای خود قائل بود، مهندس بازرگان را به عنوان نخست وزیر معرفی کرد وما از این امر غفلت کردیم که دامنه شرع اقدس وسیع است و این نوع از ولایت، سیری ناپذیر. غفلت کردیم که انسان آزاد و بالغ ولایت پذیر نیست. اعدام های بدون محاکمه و یا محاکمه های چند دقیقه ای علامت دیگری بود. متاسفانه ایران پس از انقلاب از کادرهای لازم برای اداره یک نظام مردمسالار بر خوردار نبود و آنانی که آزادی و استقلال را لازمه یک نظام مردمسالار و به راستی حاکمیت را از آن مردم میدانستند و نه نخبگان، در اقلیت محض بودند. احزاب و یا سازمانهای سیاسی به حق حاکمیت مردم بر سرنوشت خویش باور نداشتند. حاکمیت بر مردم را حق خود میدانستند و برآن شدند، خلاء قدرت را بسود خود پر کنند.تفکر های مختلف از چپ تا راست ،مذهبی و... تقلا کردند به صورت مسلحانه و یا غیر مسلحانه، توازن قوا را به نفع خود تغییر دهند و با کسب قدرت، جامعه را به "مدینه فاضله" مورد نظر خود راهبر شوند. هدف آنها وسیله را نیز توجیه میکرد. در این بین، گروهی نزدیکی جستن به روحانیت را وسیله مناسب دانستند و یا برخی ضعف مدیریتی روحانیون در اداره امور را عاملی برای تثبیت قدرت خود فرض کردند.آنها بر این عقیده بودند که روحانیت (آخوند ها) از اداره امورعاجزند. لذا دیر یا زود برای اداره کشور محتاج آنها خواهند شد. با این فرضیه بود که به همکاری با آنها اقدام کردند. در این خلاء سیاسی، اما، روحانیت قدرت طلب به کار سازماندهی خویش شد. درنامه ای از سوی بهشتی، موسوی اردبیلی، خامنه ای، با هنر و هاشمی رفسنجانی ( مؤسسین حزب جمهوری اسلامی) به آقای خمینی- کتاب عبور از بحران، کارنامه و خاطرات هاشمی رفسنجانی-، در این باره، چنین آمده است:« پیش از پیروزی و بعد از آن و امروز معتقد بودیم و هستیم که نظام اسلامی در ایران بدون پشتوانه ای از تشکیلات مذهبی- سیاسی تضمین دوام ندارد و به همین جهت با مشورت با جنابعالی و جلب موافقت و گرفتن وعده حمایت غیر مستقیم از شما، با همه گرفتاریها از همان روزهای اول پیروزی، مسئولیت تاسیس حزب جمهوری اسلامی را به عهده گرفتیم و در ماههای اول موفقیتهای چشمگیری به دست آوردیم.»

علیرغم وعده آقای خمینی که در پاریس داده بود که روحانیت در امور مملکت دخالت نخواهد کرد،نه تنها خود او در امور دخالیت مستمر داشت روحانیون نزدیک به اونیز متاسفانه از هر فرصت که ایجاد شد برای دخالت در امور، استفاده کردند و مردم از این امر غفلت کردند که این حضور و دخالت، خلاف وعده آقای خمینی است. با نگاه به پیش نویس قانون اساسی که محور آن را حق حاکمیت مردم تشکیل میداد در می یابیم که اگر هشیارانه عمل شده بود علیرغم کاستی ها که درآن بود، با همان قانون، امکان استقرار مردمسالاری فراهم می شد. اما غفلتها باعث شد که علیرغم وعده ای که آقای خمینی در تاسیس مجلس موسسان تدوین قانون اساسی داده بود، این مجلس تشکیل نشود وجای آن را مجلس خبرگان برای بررسی قانون اساسی بگیرد و این مجلس نیز بر خلاف آیین نامه و اساسنامه خود، پیش نویس قانون اساسی را که به اتفاق آرا به تصویب شورای انقلاب و به تائید و امضای آقایان مراجع رسیده بود، به کناری نهاده و به کار تدوین قانون اساسی ولایت محور شد و علیرغم مخالفتها با اصل ولایت فقیه که از سوی اندک نمایندگانی که حق حاکمیت را از آن مردم میدانستند ابراز شد،کودتا چیان به تحمیل این اصل به قانون اساسی موفق شدند. با این عمل، اساسی ترین گام، در مسیر کودتای خزنده علیه حاکمیت مردم برداشته شد و خاک ریز مهمی توسط جناح قدرت طلب و استبداد گرای مشروعه طلب اشغال گشت. در کتاب عبور از بحران به نقل از همان نامه میخوانیم:« موفقیت "حزب جمهوری اسلامی" در انتخابات مجلس خبرگان و تدوین قانون اساسی که امید غیر مذهبی ها را بکلی از بین برد، از عوامل تشدید مبارزات مخالفان ما است»

با شدت گرفتن تلاش های اقتدار گرایان برای باز سازی استبداد و به قول آقای رفسنجانی تشکیل نظام اسلامی و تمایل آقای خمینی به چنین نظامی، کسانی که احساس خطر میکردند راه چاره را در سازماندهی مخالفان استبداد یافتند. اما متاسفانه عدم تعامل وعدم پذیرش حق اختلاف نظردرعین اتحاد حول محور حقوق و حقمداری، بخصوص، نبود فکر راهنمای مبتنی بر احترام به حقوق و کرامت انسانی، نزد افراد، احزاب و سازمانها وگروههای سیاسی، مانع از ایجاد یک جبهه مردمسالار در مقابل این زیادت طلبی ها شد. امادر هر فرصت که پیش آمد، مردم ایران اشتیاق خود را به تشکیل یک جامعه مردمسالار ابراز کردند. از آن جمله، میتوان به انتخابات اولین دوره ریاست جمهوری و مواضع کاندیداها و نتیجه آن انتخابات اشاره کرد.

انتخابات ریاست جمهوری به صحنه مقابله دو طرز تفکر بدل شد. در یک سو بیان آزادی از اسلام، بیانی که به پیروزی انقلاب انجامید و در دیگر سو، تفکر ولایت مدار و بینش فقه تکلیف مدار قرار داشت. آقای رفسنجانی در نامه ای خطاب به آقای خمینی- عبور از بحران- در این باره چنین مینویسد:« قبل از انتخابات ریاست جمهوری، به شما عرض کردیم که بینش آقای بنی صدر مخالف بینش اسلام فقاهتی است که ما برای اجرای آن تلاش میکنیم و اکنون هم بر همان نظر هستیم و شما فرمودید ریاست جمهوری مقام سیاسی است کاری دستش نیست. امروز ملاحظه می فرمائید که چگونه در کابینه و ... می تواند کار شکنی کند و چگونه با استفاده از مقام، مجلس و دولت و نهادهای انقلابی را تضعیف می کنند و ما فقط می توانیم دفاع کنیم، چون تضعیف متقابل را با گفتن نواقص رئیس جمهور صلاح نمیدانیم و همان هم مشاجره تلقی می شود و به حق مورد مخالفت جنابعالی قرار میگیرد و آتش بس می دهید و خودتان هم دفاع لازم را نمی فرمائید که: اختلاف دو بینش است که یک طرف مصداق اسلامش غضتفر پور و سلامتیان و سعید سنجابی و طرف دیگر رجائی و گنابادی و منافی و موسوی و... می باشند» .

علیرغم تمام تلاشی که از سوی حزب جمهوری اسلامی انجام گرفت که متاسفانه با همراهی غیر روحانیان و غیر حزبی ها( حزب جمهوری اسلامی) از مذهبی تا چپ گرا و مارکسیست که بنا بر همان طرز تفکری که در بالا بدان اشاره شد که روحانیان را قادر به اداره امور نمی دیدند و آنها را محتاج تخصص خود در اداره میدانستند همراه بود- نهضت آزادی و حزب توده و.... ازآقای حبیبی کاندیدای حزب جمهوری اسلامی حمایت میکردند- این مخالفان ولایت فقیه بودند که اکثریت آرا را به خود اختصاص دادند و در میان آنها آقای بنی صدر با بیش از 76 درصد آرا از سوی مردم به مقام ریاست جمهوری انتخاب شد. آقای بنی صدر پس از انتخاب شدن کوشش بسیار کرد که یک جبهه از سوی نیروهای جانبدار مردمسالاری تشکیل دهد. بدین منظور کنگره اتحاد تشکیل شد تا برای انتخابات مجلس شورا کاندیداهای خود را به مردم معرفی نماید. در نامه سران حزب جمهوری اسلامی به آقای خمینی در این باره میخوانیم:

« طرح «کنگره وحدت» برای انتخابات که تبلیغات یک جانبه، آن را مصداقی برای اجرای دستور امام در مورد همکاری با رئیس جمهور، ادعا میکند و حمایت بی پرده و صریح برادر و بعضی منسوبان بیت شما از آن، این ادعا را تقویت مینماید، وسیله ای برای مجلس رفتن افرادی خواهد شد که به عاقبت آن خوشبین نمی توان بود و مخصوصا با توجه به اینکه رئیس جمهور بارها گفته است که اگر مجلس با من هماهنگ نباشد، ایران منفجر خواهد شد و یا من کنار می روم که می خواهند مجلس تابع ایشان باشد نه ایشان تابع مجلس».......«خلاصه:علائم تکرار تاریخ مشروطه به چشم میخورد.متجددهای شرق زده و غرب زده علیرغم تضاد های خودشان با هم در بیرون راندن اسلام از انقلاب همدست شده اند(نمونه جلسه ای که از مذهبی های چپ گرا و محافظه کاران غرب گرا یا ملی گرا برای همکاری در مقابله با حزب جمهوری اسلامی در انتخابات اخیر تشکیل شده بود). احتمال اینکه روال موجود مانع تشکیل مجلس شورای اسلامی احتمالی گردد که جنابعالی بدان دل بسته اید و امیدوارید بتواند نارسائی ها و کمبودهای رئیس جمهور را جبران کند، قابل توجه و تکلیف آور است.»

آقای رفسنجانی در یکی از خطبه های پس ازکودتای سی خرداد شصت در باره پیروزی آقای بنی صدر در انتخابات ریاست جمهوری گفت:« پس از پیروزی آقای بنی صدر به دیدار امام رفتیم و به ایشان گفتیم این که نشد، امام فرمود شما بروید و مجلس را در دست بگیرید» بدین ترتیب آقای خمینی که بعد ها گفت والله به بنی صدر رای نداده است و بنا بر اعتراف آقای رفسنجانی به مجلسی دل بسته بود که بتواند رئیس جمهور را کنترل بلکه خنثی نماید از اینکه حول محور رئیس جمهور اتحادی تشکیل شود که مانع تشکیل چنین مجلسی بشود نگران شده و با این حرف خود تکلیف را معین و مجوز تقلب در انتخابات مجلس را به آقای رفسنجانی که در وزارت کشور مسئولیت برگزاری انتخابات را داشت، داد . به هنگام انتخابات مجلس، گزارش هیئت های نظارت که به سرپرستی مستشاران دیوان کشورجهت نظارت بر انتخابات تشکیل شده بود حاکی از تقلبات گسترده در انتخابات بود و حتی آقای پسندیده ،برادر آقای خمینی ، در نامه ای به رئیس جمهور از تقلب در انتخابات شکوه کرد.آقای خمینی با وجود دریافت گزارش تقلبات و در مقابل اعتراض آقای بنی صدر به این امر گفت همین مجلس خوب است.یکی از غفلت ها که آقای بنی صدر در کتاب خیانت به امید بدان اشاره کرده است پذیرفتن چنین مجلسی ازسوی رئیس جمهوربود. ریاست جمهوری آقای بنی صدر این امید را به وجود آورد که جمهوری نوپای ایران به راه استبداد نرود.اما حمله عراق به ایران و آغاز جنگ خانمان سوز از یک سو و توطئه های اقتدارگرایان برای نشاندن ولایت فقیه بر جای حاکمیت ملی که با دسیسه حسن آیت* با وارد کردن اصل ولایت فقیه در قانون اساسی کلید خورده بود از دیگر سو، کار را بر رئیس جمهور به عنوان اولین منتخب تاریخ ایران و نماد مردمسالاری سخت کرد. او اینک باید در دوجبهه خارجی و داخلی هم زمان از تمامیت ارضی و حاکمیت ملی دفاع میکرد. در ابتدا آقای خمینی که بیمار بود و با حمله عراق احساس خطر میکرد در منازعات به صورت علنی موضع شفافی نمیگرفت. رفسنجانی در نامه 25/11/59 خود خطاب به آقای خمینی از این وضع گله میکند:«تبلیغات متمرکز مخالفان- که از مقام رسمی و تریبونهای رسمی در رل مخالف و اقلیت سخن میگویند- و نصایح کلی و عام جنابعالی و سکوت و ملاحظات ما که علل موضع گیریها را روشن نکرده ایم، وضعی بوجود آورده که خیلی ها خیال میکنند ما و طرف ما بر سر قدرت اختلاف داریم و دو طرف را متساویا مقصر یا قاصر یا... میدانند. ما برای حفظ آرامش نمیتوانیم مطالب واقعی خودمان را بگوئیم و جنابعالی هم صلاح ندانسته اید که مردم را از ابهام و تحیر درآورید. خود شما میدانید که موضع نسبتا سخت مکتبی امروز ما، دنباله نظرات قاطع شما از اول انقلاب تا به امروز است. بعد از پیروزی معمولا ما مسامحه هایی در اینگونه موارد داشتیم و جنابعالی مخالف بودید. ما نظرات شما را با تعدیلهایی اجرا کردیم. شما اجازه ورود افراد تارک الصلاة یا متظاهر به فسق را در کارهای مهم نمی دادید، شما روزنامه آیندگان و ... را تحریم می کردید، شما از حضور زنان بی حجاب در ادارات مانع بودید، شما از وجود موسیقی و زن بی حجاب در رادیو- تلویزیون جلو گیری می کردید. همین ها موارد اختلاف ما با آنها است. آیا رواست که به خاطر اجرای نظرات جنابعالی ما درگیر باشیم و متهم و جنابعالی در مقابل اینها موضع بی طرف بگیرید؟ آیا بی خط بودن و آسایش طلبی را می پسندید؟ البته اگر مصلحت میدانید که مقام رهبری در همین موضع باشد و سربازان خیر وشر جریانات را تحمل کنند، ما از جان و دل حاضر به پذیرش این مصلحت هستیم. ولی لااقل به خود ما بگوئید. آیا رواست که همه گروه دوستان ما به اضافه اکثریت مدرسین و فضلاء قم و ائمه جمعه و جماعات و... در یک طرف اختلاف و شخص آقای بنی صدر در یک طرف و جنابعالی موضع ناصح بی طرف داشته باشید؟ مردم چه فکر خواهند کرد؟ و بعدا تاریخ چگونه قضاوت خواهد کرد؟»

بدین ترتیب، آقای رفسنجانی ضمن گله کردن از موضع غیر شفاف آقای خمینی دو نکته را اعتراف میکند: یکی این که جنگ واقعی بین دو جناح است. یکی جناحی که محدودیت آزادی های فردی و اجتماعی را نمی پذیرد و دین را بیان آزادی و تفتیش عقاید را مذموم میداند و آزادی مطبوعات را لازم میشمارد که رهبری این جناح را آقای بنی صدر و جناح دیگردین را ابزار تفتیش و سرکوب می شمارد ورهبری آن را بر عهده آقای خمینی میداند.

ادامه دارد

jmpaknejad@yahoo.frاين ايميل جهت اسپم بسته شده است،‌جهت فعال بودن بايد جاوا را فعال نماييد

*حسین نواب صفوی جوانی با استعداد، از مشاوران آقای بنی صدر و همکاران روزنامه انقلاب اسلامی بود که در افشای نقش سران حزب جمهوری اسلامی زد و بند آنها با آمریکا در قضیه به تاخیر انداختن آزادی گروگانهای سفارت امریکا که بعد ها به اکتبر سورپرایز معروف شد موثر بود. بنا بر روایتی محمدی گیلانی علت اعدام اورا زیاد دانستن او اظهار کرده بود.او از آزادیخواهان و هواداراستقلال و مخالف سر سخت استبداد و ولایت فقیه بود،قلمی زیبا و بیانی شیوا داشت

*-حسن آیت –عضو شورای مرکزی حزب جمهوری اسلامی و از نزدیکان و وابستگان به حزب زحمتکشان به رهبری مظفر بقایی که بعد ها اسناد وابستگی این حزب به انگلستان و انگلیسی بودن طرح ولایت فقیه، از پرده بیرون افتادند-

"حافظ" با گفتارِ گران‌بهای "محمد جعفر محجوب"

پنجشنبه ۴ دسامبر ۲۰۰۸


محمد جعفر محجوب
(1374 – 1303)

در سال 1303 در تهران زاده شد و تحصیلات دبستانی و دبیرستانی خود را در همان شهر به پایان رساند.
در 1326 در رشته‌ی علوم سیاسی و در 1333 در رشته‌ی زبان و ادب پارسی لیسانس خود را از دانشکده‌ی "حقوق و ادبیات" دانشگاه تهران دریافت کرد و در 1342 درجه‌ی دکترای زبان و ادب پارسی خود را از دانشگاه تهران دریافت نمود.
محمد جعفر محجوب، کار خویش را با تندنویسی در "مجلس شورای ملی" در 1323 آغازید.
پس از 1336 در پُست‌های آموزگار، دانشیار و استاد زبان و ادب پارسی در دانشگاه "تربیت معلم" و دانشگاه تهران، به زنده‌گی‌ی ادبی‌ی خود ادامه داد.
در سال‌های 1350 و 1351 به فرنام (عنوان) استاد مهمان در دانشگاه آکسفورد انگلستان و دو دوره در سال‌های 1353 تا 1355 و 1361 تا 1363 در دانشگاه استراسبورگ فرانسه به آموزش زبان و ادب پارسی پرداخت.
وی برای 23 سال هم‌وند (عضو) انجمن ایرانی‌ی "فلسفه و علوم انسانی" وابسته به یونسکو بود.
از 1358 تا 1359 ریاست "فرهنگستان زبان" و "فرهنگستان ادب و هنر" ایران را بر دوش داشت و از 1370 تا هنگام مرگ (1374) به فَرنام (عنوان) استاد مهمان در دانشگاه "کالیفرنیا" در "برکلی" به آموزش ادب پارسی پرداخت.

برخی از ویرایش‌ها و نوشته‌های ایشان:
«برگزیده‌ی غزلیات شمس تبریزی»،
«دیوان قاآنی شیرازی»،
«دیوان سروش اصفهانی»،
«ویس و رامین فخرالدین اسعد گرگانی»،
«کلیات ایرج میرزا، متن کامل امیر ارسلان نامدار»،
«فتوت‌نامه‌ی سلطانی»،
«سبک خراسانی در شعر فارسی»،
«فرهنگ لغات و اصطلاحات عامیانه» (با هم‌کاری سید محمد علی جمال‌زاده)،
«آفرین فردوسی» واپسین نوشته‌ی شادروان محجوب، چاپ 1371، تهران.


"حافظ"
با گفتارِ گران‌بهای
"محمد جعفر محجوب"
*
***
*****
سی.دی. یکم:
*****

1. بحثی درباره‌ی شاه شیخ ابواسحاق و مبارزالدین محمد.
***

2. غزل «یاد باد آنکه سر کوی توام منزل بود».
***

3. غزل «الا یا ایهاالساقی اَدِرکاساً و ناوَلها».
*****

سی.دی. دوم:
*****

1. ادامه‌ی غزل «الا یا ایهاالساقی ...».
***

2. غزل «سال‌‌ها دل طلب جام‌جم از...» و بحثی درباره‌ی «جام‌جم».
*****

سی.دی. سوم:
*****

1. ادامه‌ی غزل «سال‌‌ها دل طلب ...».
***

2. بحثی درباره‌‌ی «پیر مغان»،«جام»،«قَدَح» و «ساقی».
*****

سی.دی. چهارم:
*****

1. بحثی درباره‌ی توالی ابیات دیوان حافظ (بخش یکم).
***

2. بحثی درباره‌ی توالی ابیات دیوان حافظ (بخش دوم).
*****

۱۳۸۹ خرداد ۲۷, پنجشنبه

گزیده هایی از کتاب در پس پرده تزویر


«ما حرف در گوشی نداریم!»

«روز نهم آبان ۱۳۵۷آقایان دکتر کریم سنجابی, حاج مانیان و مهدیان برای ملاقات... [با خمینی] از تهران به پاریس آمدند. در اولین دیدار با آنها امام و بنی صدر, سلامتیان و حاج احمدآقا هم حضور داشتند... آقای سنجابی که در کنار امام نشسته بود شروع کرد آهسته صحبت کردن, تقریباً در گوشی. ناگهان امام سرشان را عقب کشیدند و فرمودند ما با کسی صحبت در گوشی نداریم, هیچ چیز ما مخفی نیست. شما می توانید مطالبتان را آزادانه بیان بفرمایید. هرچه دارید بگویید. من از دوستان چیزی پنهان ندارم... بعد از صحبت آقای سنجابی امام صحبتی نکردند» (خاطراب هادی غفاری, ص۳۳۰). خمینی با سنجابی صحبت در گوشی نداشت اما وقتی با «ازمابهتران» در اتاق دربسته دیدار و گفتگوداشت, جز عده معدودی که محرم اسرار بودند مانند دکتر ابراهیم یزدی, بقیه حق ورود به اتاق را نداشتند. مثلاً در دیداری که در همان روزها خمینی در اتاق دربسته با فرستادگان دولت آمریکا داشت, دکتر یزدی به من که برای کاری قصد ورود به اتاق را داشتم, گفت شما نمی توانید به اتاق وارد شوید و در را بست. ملاقات فرستادگان دولت فرانسه با خمینی نیز که درهمان روزها در اتاق رخ داد, در اتاق در بسته صورت گرفت و بعد به کسانی که می خواستند بدانند در آن دیدار چه سخنانی رد و بدل شد, گفتند برای تمدید پاستورت آمده بودند.

تافته جدابافته یی به نام صادق طباطبائی

صادق طباطبائی, برادر زن احمد خمینی, هم مرتب از آلمان به پاریس می آمد و به خانه یی که خمینی در آن زندگی می کرد رفت و آمد داشت و از همان موقع, تافته جدابافته یی بود.
او هم خوابهای بسیار خوشی را برای آینده اش می دید و با اشراقی و احمد خمینی هم رابطه بسیار نزدیکی داشت. معمولاً به خانه یی که خمینی در آن زندگی می کرد, رفت و آمد داشت وبه خانه مقابل نمی آمد تا حسابش از دیگران جدا باشد. همان موقع هم به خاطر همین ادا و اطوارهایش در بین اطرافیان خمینی منفور بود.
ناطق نوری هم به پاریس آمده بود و به ظاهر عقب راهی می گشت که تعدادی اسلحه به ایران ببرد. او به من گفت: چند قبضه اسلحه می خواهم, چه کنم؟
گفتم: برو بیروت هرچه بخواهی هست.
البته کار او بیشتر به تظاهرنمودن می ماند تا عمل. چرا که او دیگر پس از سالهای ۴۲تا۴۴ به دنبال زندگی آرام خودش بود و حالا یک شبه «انقلابی» شده بود و آن هم از نوع مبارزه مسلحانه, و نه اعلامیه پخش کردن!
محمد غرضی به پاریس آمده بود ولی آن طور که مایل بود کسی او را تحویل نگرفت و او کلاً نتوانست برای خودش در آنجا جایی بازکند. او یک بار به لیبی رفت و از آنجا به سوریه سفرکرد. او یک بار به من گفته بود که قصد دارد از لیبی اجازه یک موج رادیویی بگیرد.
یک شب در هتلی که نزدیک نوفل لوشاتو بود عده یی جمع بودند. ازجمله, حاج مهدی عراقی, محمد غزضی. و صحبت از مجاهدین خلق شد. غرضی به شدت به مسعود رجوی حمله کرد. یکی از زندانیان سیاسی که تازه از زندان آزاد شده بود, به غرضی گفت: تو صلاحیت نداری وارد این بحثها بشوی. تو فعلاً جایت گرم است و او زندانی است.
غرضی به شدت ناراحت شد و می خواست آن فرد را از اتاق و هتل بیرون کند که دیگران پادرمیانی کردند و نگذاشتند. او دشمن خونی مجاهدین بود.
کسانی که در اتاق تلفن بودند عبارت بودند از: سیدعلی اکبر محتشمی, اسماعیل فردوسی پور, املائی محمد منتظری, سیدمحمدعلی موسوی. محمد منتظری سیدهادی مدرسی را از بحرین به پاریس آورده بود و او را هم در اتاق تلفن خانه «کشان» در پاریس گذاشته بود و هر روز صبح یک نفر از نوفل لوشاتو می آمد و شبها در نوفل لو شاتو به غیر از افراد خیلی نزدیک که در اتاق تلفن خانه و... بودند, کسان دیگر را نمی گذاشتند شب در آنجا بمانند. به دلیل مسائل امنیتی.
حسن روحانی (فریدون خان) هم به پاریس آمده بود. البته او نگاه می کرد ببیند چه کسی در آنجا نقش بیشتر دارد و این فرصت طلب هم به خاطر این که از قافله عقب نماند مرتب این طرف و آن طرف می دوید.
حسن نزیه هم به نوفل لوشاتو آمد و با خمینی ملاقات کرد و جلو خانه خمینی نیز چندتا عکس گرفت.
علی خان سفید که جوانی پرشور بود و ظاهری کارگری داشت نیز از ایران به نوفل لوشاتو آمده بود و با همان پرواز خمینی به ایران بازگشت و در روز ۲۲بهمن ۱۳۵۷ در برخورد با گارد شاهنشاهی به شهادت رسید.
مهندس محمدرضا اشراقی نیز مدتی در نوفل لوشاتو بود. او بسیار فعال بود و زحمت می کشید و با همان پرواز خمینی به ایران بازگشت و بعد از پیروزی انقلاب با مجاهدین خلق بود و در اسفند ماه ۱۳۶۰ به شهادت رسید.

خمینی سخنگو ندارد

صبح بود. اخباری از ایران رسیده بود و داشتم برای خمینی می گفتم. در همان اوائل نیز, بابرخوردهایی که دکتر یزدی می کرد معلوم بود خیلی حساب شده و دقیق حرکت می کند و خلاصه از مصاحبه کردن و سخنگوشدن نیز بدش نمی آید و می کوشد که بالاخره به عنوان سخنگوی جنبش مطرح شود. او سالها در آمریکا به دور از مسائل ایران زندگی کرده بود و حالا هم ناگهان سروکله اش پیدا شده بود که سخنگوی جنبش شود. البته بد کاری نبود! به هر حال صحبتهای من راجع به مسائل روز با خمینی تمام شد به او گفتم: اینجا کسانی هستند که به عنوان سخنگو عمل می کنند!
خمینی گفت: چه کنیم؟
گفتم: به نظرم می رسد که اعلام شود شما سخنگویی ندارید.
خمینی قبول کرد. این مطلب به فارسی و انگلیسی نوشته شد که «سخنگویی» وجود ندارد. اما حقیقتاً کسی نمی توانست آن را به دیوار نصب کند. بلاخره در پله ها نصب شد.
یزدی پشت سر من ایستاده بود و بسیار دلخور بود و نگاه می کرد و می گفت: این چیست؟ گفتم: می بینید که چیست.
او رفت. به فاصله چند دقیقه کاغذها کنده شد و دوباره تهیه شد و نصب گردید. خبرنگاران این خبر را مخابره کردند و در همه جا پخش شد و دکان بعضی ها نیمه تعطیل شد!

مدّاحان خمینی

در مدتی که خمینی در پاریس بود, تعریف و تمجید از او به اوج خویش رسیده بود. شاعری (به نام محمد منتظر که بعد از انقلاب دستگیر و زیر شکنجه روانی شد) در خانه خمینی بود که معمولاً صبحها بعد از نماز شعری برای خمینی می سرود و گاهی شبها در چادر در حضور خمینی آن را می خواند.
چند روزی بود تعدادی از بچه های انجمن اسلامی آمریکا که به پاریس آمده بودند, تمرین می کردند که بتوانند سرودی را که این شاعر سروده بود دسته جمعی بخوانند. سرپرستی آنها را به غیر از شخص شاعر, طاهره دبّاغ به عهده داشت. طاهره دباغ همه آنها را به صف می کرد و یک نسخه از اشعاری را که در وصف خمینی بود به آنها می داد و توی زیرزمین تمرین می کردند. سرود را ساختند و نزد خمینی زیر چادر خواندند. او گوش داد, اما این کار را با کلام خودش تاٌیید یا تکذیب نکرد. اما همین که نشسته بود و سرود را گوش داده بود برای طاهره دباغ کاملاً مفهوم بود, چرا که خمینی اگر با حرفی یا کاری مخالف بود از جایش بلند می شد و می رفت و محل نمی گذاشت و هیچ کس هم نمی توانست او را از این کار منصرف کند و اطرافیانش به خوبی می دانستند که اگر خمینی بنشیند معنایش مطمئناً این است که رضایت خاطر او را برآورده کرده اند و اگر از جایش برخیزد و برود برعکس.

خمینی دیگر سراسر ستایش شده بود. او فقط دوست داشت که او را بستایند و مدام حرف او را بزنند. اگر کسی ذره یی برخلاف میلش کاری می کرد ـ هرکه بود ـ او را به زمین می زد و دیگر او را تحمل نمی کرد.

صبح بود که اخبار کشتار رسیده بود. نزد خمینی رفتم و جریان کشتار را به او گفتم و ضمن صحبت به این نکته اشاره کردم که بهتر است بعد از پیروزی انحلال ارتش را اعلام کنید تا یک ارتش مردمی تشکیل شود. نگاه تندی به من کرد. اصلاً توقع شنیدن چنین حرفی را از من نداشت. سرش را تکان داد و گفت: دیگر خبری نیست؟
متوجه شدم که از طرح مساٌله «ارتش مردمی» خوشش نمی آید.
بسیار اتفاق افتاده بود که کسی حرفی می زد و خمینی بدون اعتنا به این که آن فرد حرف می زند, راه می افتاد و می رفت یا احیاناً سؤالی را که از او می کردند اصلاً جوابی نمی داد و اعتنایی نمی کرد. اما اگر آن حرف و یا آن سؤال مورد رضایت او بود حتی یک لبخند او معنی پیدا می کرد و او جوابش را به آن داده بود.

باندبازی در نوفل لوشاتو

برخوردها در نوفل لوشاتو بسیار حسادت آمیز بود و علتش هم باندبازیهایی بود که به وجودآورده بودند و آنهایی که به دنبال میز و قدرت بودند تصور می کردند با این کارها می توانند بر خر مراد سوار شوند. در این میان نقش «چاکرمنشها» مؤثر بود و آنها هم برای آینده شان جا باز می کردند و ناچار می بایست خودشان را به این و آن بچسبانند. خیلیها هم خودشان را به سرکردگان یکی از باندها چسباندند و به پستهایی هم رسیدند. هرکس زیر بیرق سردمداران باندها نبود و حاضر نمی شد بر سر سرنوشت خلق و انقلاب معامله پایاپای کند, مورد طعن و بی احترامی قرارمی گرفت.
انقلابی رخ داده است و میلیونها نفر دربرابر رژیم ستمگر شاهنشاهی قیام کرده اند و در این میان خمینی به دلیل شرایط خاص زمانی و در نبود یک رهبری مردمی ـ که اصلی ترین دلیل آن سرکوب نیروهای انقلابی توسط شاه و نیز ضربه «اپورتونیستهای چپ نما» بر پیکر سازمان مجاهدین خلق ایران بود ـ رهبری را به دست گرفته بود و عده یی هم به عنوان مترجم و تلفنچی و آشپز و... دورش را گرفته بودند و به دیگران امر و نهی می کردند. مثلاً, مترجم خمینی که به خبرنگاران وقت ملاقات و مصاحبه می دهد حالا هرکسی را که در این خانه نوفل لوشاتو می بینید به او بداخمی می کند که چرا اینجا آمده ای؟ مگر تو همان نیستی که در فلان جا چنین و چنان گفتی؟ اشاره ام به دکتر ابراهیم یزدی است. یک روز صبح جوانی به نام «ح», که بعدها او را شناختم, به نوفل لوشاتو آمده بود. دکتر یزدی به محض دیدن او شروع کرد به پرخاش کردن به او که تو همانی که در فلان تاریخ چنین و چنان گفتی و... او را به شدت آزرده خاطر کرد. اگر نامه یی به دستشان می دادند که به خمینی برسانند, اگر با خط مشی شان منطبق نبود, آن نامه سر از آشغالدانی در می آورد. اگر مراسم بزرگداشتی بود, امثال دکتر یزدی نمی گذاشتند حتی عکس یکی از رهبران «نهضت آزادی» قدیم (پدر طالقانی) را به دیوار نصب کنند.